» Nu even niet

Als jij je onbespied waant, doe je dan wel eens gekke dingen? Ik verblijf momenteel in een vakantiehuisje in een bos op de Veluwe. Ik had behoefte aan me-time en tijd om aan mijn bedrijf te werken in plaats van in mijn bedrijf. Ik rol altijd van de ene opdracht in de andere en doe er meestal meerdere tegelijk. Dat is fantastisch, maar het voelt soms ook vol. Dan krijg ik bijna de neiging om naar die klanten te roepen: NU EVEN NIET (in die of andere bewoordingen). Dat doe ik natuurlijk niet, want ik ben reuze blij met al die leuke klanten die ik heb, maar die aan-mijn-bedrijf-werk-vakantie moest er komen.

Dus hier zit ik, in bosrijk Garderen, met mijn vrienden de eekhoorn, de roodborst en de merel (en zo kan ik eigenlijk wel even doorgaan, want het stikt hier van de vogels). Ik heb een houten huis voor vier personen helemaal voor mezelf, met in het midden van het huis een dansvloer. Althans, ik denk dat het daarvoor bedacht is. Waarom zou je anders direct onder een lichtkoepel een grote open achthoekige plek, afgezet met een bies in het linoleum, maken? Daar start ik mijn dag, met dansen. Dat doe ik vaker, normaliter rol ik in mijn kantoor het vloerkleed aan de kant, ik zet een koptelefoon op en ga los. Hier dus op die dansvloer. Met koptelefoon, ogen veelal dicht. Met uitzicht op de tuin, meezingend met de muziek. Zo vals als een kraai waarschijnlijk, maar dat hoor ik toch niet met die koptelefoon. Ik zie eruit en klink dus als een volslagen idioot.

Nu wacht je vast op een ontknoping. Dat er plotseling bezoek kwam. Een buurvrouw of buurman die aanklopte op de terrasdeur om te klagen over mijn gekrijs. De beheerder die de belabberde wifi ging fixen. Een gluurder. Zoiets. Ik moet je teleurstellen. Misschien had ik publiek of klagers, maar heb ik ze niet gehoord of gezien. Kan zijn dat ze zuchtend zijn afgedropen. Kan ook zijn dat er niemand was die het zag. Maar jij ziet het voor je hè. Hoe ik daar losga. Ik hoop maar dat je het beeld weer van je netvlies krijgt. Ik had ook als ondertitel kunnen schrijven ‘hoe dansen mij helpt in mijn bedrijf’, want als je mij een beetje kent, weet je dat ik wel van wat drama hou, maar deze ging me toch te ver.

Ik heb een andere ontknoping bedacht voor deze blog. Misschien inspireer ik je namelijk om hetzelfde te doen. Niet het dansen en zingen, al kan ik dat ook echt aanbevelen, maar die werkvakantie. Gewoon even afstand nemen van je dagelijkse bezigheden en jezelf een paar cruciale vragen stellen. Voor mij zijn de belangrijkste: hoe voelt het om midden in mijn bedrijf te staan? Wat werkt goed, waar ben ik het meest enthousiast over? Wat werkt minder? Wat zijn mijn grote dromen en hoe kom ik daar dichterbij? Voor mij helpt ook altijd de vraag; wat als geld geen rol speelt? Wat ik in ieder geval weet: dan doe ik nog veel van wat ik nu doe, ik ben dol op mijn werk. Hoe is dat voor jou?

Geen tijd voor een hele week voor jezelf, boek dan een reading en healingsessie bij mij. In één sessie helderheid over hoe je verder wil en wat je helpt om daar te komen waar je wil komen. En als je jezelf helemaal een plezier wil doen doe je er ook nog een massage bij. Ga je herboren naar huis, net als ik straks.

» Over de ballen van een zekere acteur

Met mijn lief wilde ik naar een groots en meeslepend toneelstuk. Dat vonden we. Twee uur lang werd er fantastisch geacteerd in een wervelend stuk met een topcast. Maar na afloop hadden hij en ik het maar over één ding: “heb je de ballen van die acteur (ik zal zijn naam hier niet noemen) gezien?”

Roze tennisballen

Ze waren namelijk mega. En heel zichtbaar, omdat hij een deel van het stuk in zijn nakie speelde. Zulke grote ballen had ik nog nooit gezien. Twee roze tennisballen, daar leken ze nog het meest op. En ze stonden ook niet helemaal in verhouding tot de grootte van zijn penis. Ik heb ze uitgebreid bestudeerd. Ik kon het niet helpen.

Spannend

Maar lullig (pun intended) was het wel. Daar sta je dan als acteur, met je goede gedrag en je bovenmatig acteerwerk. Ik moest er laatst aan denken omdat ik zelf momenteel speel in een toneelstuk. Ik als amateur in een stuk met mensen die veel meer ervaring hebben dan ik. Mensen betalen er meer voor dan een avondje film. Dus je begrijpt, ik vind dat spannend.

Door de ogen van anderen

Ineens ga ik mezelf bekijken door de ogen van anderen. Of wat ik denk dat anderen van mij denken. Vermoeiend is dat zeg. Mijn uiterlijk, mijn stem, mijn gebaren, ik leg het allemaal onder een grote nietsontziende loep. En dat terwijl ik in de rest van mijn leven steeds tevredener wordt over mijzelf.

Zichtbaar zijn

Ik heb er iets mee, zichtbaar zijn. Ik houd van aandacht, maar vind het fout. Ik hoorde iemand laatst zeggen: “Vre-se-lijk, van die mensen die een selfie van zichzelf op Instagram plaatsen, zo van, kijk mij nou”. Ik doe dat ook wel eens: kijk dit ben ik. Het voelt kwetsbaar en sterk tegelijk. Oordeel maar, kan mij het schelen, wil ik het liefste zeggen.

Acteren

En nu speel ik dus in een toneelstuk, vanavond is de première. Acteren, een super vorm van co-creëren, samenwerken en in het moment zijn. En een vorm van zichtbaar zijn. Anderhalf uur lang kunnen mensen uitgebreid over me oordelen. Acteer ik overtuigend? Is die makeup niet te zwaar? En die kokerrok niet te strak? Gooi je oordeel er maar op los, heerlijk toch? Ik heb ook gesmuld van die roze tennisballen. Ondertussen geniet ik er van dat ik daar mag staan en mag voelen dat het best wel lekker is om zichtbaar te zijn.

Wil je zelf oordelen? Dat kan t/m 13 juli. Kaartjes zijn te reserveren via www.theaterhethof.nl/agenda.

» Hoe krijg je meer plezier?

Twee weken geleden zat ik met mijn lief op het strand in Normandië, met paniek in mijn ogen. Hij ook. Vette paniek. Want, wáár was onze beachbody? Daar zaten we met licht uitgelubberde lijven, nog wit van de winter. De hoofden al bruin van een paar goeie dagen. De zon legde alles bloot. Zo erg was het nog nooit geweest. We keken elkaar vertwijfeld aan, op zoek naar een ‘je ziet er top uit’ in de ogen van de ander. En ik realiseerde me: zo doen we dat. We voelen onderwaardering in onszelf en vinden dat de ander dat moet oplossen.

Lulkoek natuurlijk. Als ik zelf niet lekker in mijn vel zit, letterlijk of figuurlijk, dan is er maar één die daar wat aan kan doen. Dat ben ik. En dan heb ik het niet over sporten (al helpt dat natuurlijk ook ;-). Dat buikje of putje, dat is het einde van de wereld niet, dat is maar een aanleiding. Het zit ‘m in het zo maar waarderen van mijzelf.

Ik ontdekte daar op het strand wel een patroon hoor, in mijn relatie. Dat gaat zo’n beetje zo: ik vind sommige dingen stom aan mezelf en mijn lief moet vooral alles leuk vinden aan mij, ter compensatie. En viceversa. Hahahaha. Dacht dat ik daar van af was, maar nee. Nooit te oud om te leren.

Wat willen we het liefste voelen en ervaren in het leven? Geluk, liefde, plezier, waardering. En toch zit er vaak iets in ons systeem dat zegt dat dat niet mag of niet kan of niet goed is. Dat we een beter mens zijn als we hard werken, ploeteren, lijden en al onze tekortkomingen onder een vergrootglas leggen en veroordelen.

Al is een voortdurende staat van opperst geluk maar saai, denk ik. Dan mis je van die momenten zoals hierboven, op een strand in Normandië. Waar je pas na afloop om kunt lachen. Maar dan wel hard.

 

 

» In twee dagen rijk en gelukkig – en van je vijanden af

Met een vriendin bezocht ik een event. Eentje waar je het recept leert voor een rijk en gelukkig leven. Van iemand die er boeken over heeft geschreven en er podcasts over maakt.

Maanden ervoor had mijn vriendin me gevraagd of ik zin had mee te gaan. Ja, had ik. Leek me geinig. Naarmate de datum dichterbij kwam nam mijn weerstand toe. Ik voorzag een event met veel mensen die voor lange tijd in één ruimte zijn, zonder daglicht en met veel emoties, peptalk en gejoel.

Op onderzoek

Ter plekke bleek dat iedereen in de zaal deze man kende. Zijn boeken, zijn peptalks. Behalve ik. Het was interessant om te zien hoe veel van de aanwezigen de gedragen woorden van de spreker/coach opzogen, als dé waarheid. Mensen die vergaten dat ze zelf wel weten hoe je je leven zo aangenaam mogelijk maakt. Het was interessant om mee te maken hoe iemand die verkondigt dat de beste coaches alleen maar vragen stellen, zelf alleen maar antwoorden geeft.

I am not your guru

Natuurlijk was er live coaching in de zaal. (“En je gaat nú je vader bellen!”, “Zeg die baan op!”, “Ga voor die Tesla!”). Er was een deelneemster die vertelde binnen een jaar drie miljoen te willen verdienen met een boek. Dat vond zelfs de spreker wat te gortig. Er waren succesverhalen van oud-deelnemers. Eén die na een tonnenwinst nu op zoek was naar zingeving, want die vette auto maakte toch niet zo gelukkig. Die kreeg de tip om te gaan voor nog meer winst en een nog duurdere auto. Er waren tranen. En doorbraken. Ik zat midden in een niet al te beste versie van de Netflix-documentaire “I am not your guru”. Met iemand die goeroe wil zijn. Ik heb mee-gemediteerd en net als de andere deelnemers mijn dromen en doelen voor de toekomst opgeschreven. Dat laatste was heel oké. Ik hou van heldere doelen. En van heerlijk eten, en dat was er ook. Van der Valk Houten, douze points.

Zo ga je om met je vijanden

Deze goeroe vertelde over zijn eigen businessgoeroe, een Amerikaanse zakenman met een moeilijke jeugd vol geweld. Deze had hem zijn succesvolle remedie gegeven voor mensen die je zakelijk dwarsbomen: die pak je terug. Plus hun partner, ouders en kinderen. Dat werkte goed. En om die reden deed deze goeroe iets soortgelijks: “Als iemand mij zakelijk dwarsboomt, dan pak ik hem niet alleen in dit leven terug, maar ook in de drie levens hierna.”

Zoete koek?

Daar was ik even stil van. De andere deelnemers ook. Niemand reageerde. Ik kreeg de indruk dat zijn boodschap werd geslikt, misschien wel als zoete koek. Snapten mensen nog hoe deze boodschap was te rijmen met zijn andere verhaal over tegenslag omarmen en je eigen werkelijkheid realiseren? Ik niet. Eén geluk: deze man zou niet weten hoe hij iemand tot in volgende levens zou moeten achtervolgen. Ik geloof niet dat hij dat voor elkaar krijgt. Nog een voordeel. Ik weet nu heel zeker dat ik geen goeroe wil zijn. Voorzover ik die ambitie ooit gekoesterd heb.

Ik was er de dagen erna een beetje misselijk van. Van de absolute waarheden. “Waarom ga je er dan ook naar toe!?” zei mijn man. Tja. Omdat het interessant is? Zo ben ik ook eens in Parijs op het feestje van een pornoster beland. Maar dat is een ander verhaal.


Written by


+ Volgen

 


://www.linkedin.com/pulse/twee-dagen-rijk-en-gelukkig-van-je-vijanden-af-abeke-schreur

» Ik ben jarenlang bezig geweest om iets te zijn wat ik niet was

Ben je benieuwd wat maakte dat ik ooit besloot om iets te doen met mijn intuïtie? Ik vertel je graag hoe dat kwam.

Ik ben jarenlang bezig geweest om iets te zijn wat ik niet was. Serieus. Mega-slim. Begripvol, maar niet tè. Diplomatiek. Nooit onzeker. Nee joh. ON TOP OF THINGS. ALTIJD. Perfect dus. Althans, in die richting. Zucht. Klinkt vermoeiend? Was het ook. Terwijl het eigenlijk zo simpel kan zijn.

Wat kan ik het allerbeste? Mezelf zijn.

Ik denk dat dat voor iedereen geldt. Jezelf zijn, dat is best een leuk staat van zijn. Daar wordt de wereld mooier van. Daar werd ik ook mooier van, toen ik daar achter kwam. Het besef dat het zo simpel kan zijn begon te dagen toen ik 16 jaar geleden startte met de basiscursus intuïtieve ontwikkeling bij het Centrum voor Leven en Intuïtie. Dat duurde een tijd hoor, voor ik daar een voet over de drempel durfde te zetten. Ik was super rationeel en ambitieus en vooral ON TOP OF THINGS en was bang dat ik een malle eppie zou worden als ik de intuïtieve kant van mezelf zou ontwikkelen.

Bijzondere ervaring

En toch was dat wat ik wilde. Ik had namelijk een bijzondere ervaring gehad. Ik was in mijn toenmalige communicatiebaan weer eens een dag bezig met ON TOP OF AL DIE THINGS te zijn en probeerde een blaasontsteking niet te voelen. Een collega zei “ga lekker naar huis en bel mijn buurvrouw, zij geeft healings op afstand, wie weet helpt het”. Ik was nieuwsgierig en besloot het te proberen. Ik belde de healer en zij legde uit wat ze ging doen: “Je kunt rustig ergens gaan liggen of zitten en ga het maar ervaren”. “Moet ik aan de lijn blijven?”, vroeg ik. Wist ik veel. “Nee hoor, ik bereid me even voor en dan begin ik over een kwartier”. Een beetje vaag vond ik het wel. Maar goed. Ik lag op bed en voelde na een tijdje golven door me heen gaan. Het werd roze om me heen.

Ik viel in slaap. Sliep hooguit twintig minuten. En werd wakker zonder blaasontsteking.

Echt waar. Ik wilde deze healer wel eens live ontmoeten, want HOE DOE JE DAT?? Ik boekte een reading bij haar. Ook zo bijzonder. Ze las mijn energie en vertelde me over mijzelf. Een wens was geboren. DIT WILDE IK OOK.

Lol

Ik kwam bij het Centrum voor Leven en Intuïtie (CLI) om mijn intuïtie te trainen. Om te leren over hoe je iemand healt en hoe je iemands energie leest. En vond vooral mezelf. En ging mijzelf en mijn leven steeds leuker vinden. Een super bijkomstigheid van het ontwikkelen van je intuïtie. Er kwam steeds meer ruimte voor plezier en voor mijn doelen.

Healing

Toen ik begon aan de healingopleiding bij het CLI dacht ik: “Nou zal je zien dat iedereen dit kan, behalve ik”. Mijn ratio zat in de weg. Stond ik daar in de les met mijn handen te wapperen en dan dacht ik “Wat ben ik in godsnaam aan het doen?”. Maar toen ik al dat denken wat meer kon loslaten, kon ik het voelen. Ik ben een healer. Dat is wat ik graag doe, dat is wat ik ben. Niet om de hele wereld te healen, niet omdat ik van alles voor anderen moet oplossen, maar omdat ik er zo blij van wordt om te healen. Een paar jaar later, in de opleiding tot reader, ervoer ik dat ook het woorden geven aan energie mij zo veel lol geeft. Om met de woorden van Paulien Cornelisse te spreken “reading en healing is zeg maar echt mijn ding”.

Übercool

Sinds 2011 heb ik mijn eigen praktijk als reader en healer. Ik kan doen wat ik het allerbeste kan, mezelf zijn. Ik beleef er zeldzaam veel plezier aan om in readings zonder oordeel te kijken naar mensen, naar teams, naar organisaties. In 2013 belde de directeur van het CLI me: “Wat vind je er van om bij ons docent te worden?” Ik had nog niet eens alle opleidingen gedaan, dus ik had ‘m niet zien aankomen. “Ja, ja, jaaa!” Wauw. Super blij word ik van alle lessen die ik geef en van alle mensen die ik zie groeien en meer (van) zichzelf zie worden. Ik mag anderen de instrumenten leren om dichter bij hun eigen weten te komen. Hoe cool is dat.

Wil je zelf kennismaken met het CLI? Bezoek een open huis. Of boek een keer een reading en healing sessie bij me. Wie weet wat jij ervaart..

» Hoe hou je van iemand?

Dertien jaar geleden kwam mijn prachtige stiefzoon in mijn leven en ik besloot onmiddellijk om heel veel van hem te gaan houden. Hij was toen een jaar oud. Op zijn tweede, in de peuterpubertijd, vond ik dat soms lastig. Ik kan me een kampeervakantie herinneren, waarbij hij op de momenten dat mijn man naar het toilettengebouw ging, onbedaarlijk huilde. Hij wilde niet bij mij zijn, maar bij zijn papa. Andere campinggasten keken mij met een mengeling van nieuwsgierigheid, verbazing en medelijden aan. “Dat kind wil niet bij zijn moeder zijn” leken ze te denken. Zo zag ik dat. En ik vond dat moeilijk. En ging dus mijn best doen. Overcompenseren. Ik wilde zo graag al mijn liefde aan mijn pluskind geven, dat ik er moeite in ging stoppen.

“Van wie hou je meer?”

Later, toen hij een zusje had gekregen, vroeg hij mij “van wie hou je meer?”. Ik legde hem uit dat ik van hen beide evenveel hield. Dat ik bij allebei liefde voel en dat het toch ook anders voelt, omdat ze allebei zo anders zijn. Dat vond hij lastig, hij wilde dat ik een keuze maakte en dat wilde ik niet. Ik ging nog meer mijn best doen. Nog wat later vond hij dat zijn zusje werd voorgetrokken. Ik probeerde zo neutraal mogelijk te kijken naar hoe mijn lief en ik ons naar hen beiden gedroegen en kon het voortrekken
niet ontdekken. Misschien wel andersom. Door het overcompenseren. Hij kreeg duurdere cadeaus, bijvoorbeeld. Meer aandacht. Alles om maar te voorkomen dat hij zich benadeeld zou voelen. En toch gebeurde misschien wel precies dat. En ondertussen communiceerde ik impliciet aan hem “zie eens wat ik allemaal voor je doe”. Hij zag het niet. Logisch. Het is helemaal niet fijn als iemand zo haar best voor je doet.

Moeite

Inmiddels weet ik dat het niet werkt. Moeite stoppen in iets. In een relatie. Dat moeite-energie er voor zorgt dat iets moeizaam wordt, zwaar, niet vanzelf. Aandacht besteden aan iemand: ja! Moeite stoppen in iemand: nee. Mijn initiële enthousiasme om zo veel mogelijk van hem te houden veranderde in moeite. Ik heb daar heel veel van geleerd. En leer nog steeds heel veel. Dat liefde soms minder een werkwoord mag zijn. Dat het een ‘one way street’ mag zijn. Ik hoef niet evenveel terug te krijgen. Ik leer ook over mijn eigen behoeftes voorop stellen. Dat ik niet voortdurend hoef uit te gaan van andermans behoeftes. Dat dàt niet de manier is om liefde te krijgen of liefde te geven. Dat ik achterover mag leunen en alleen maar met waardering naar hem hoef te kijken. Dat ik alleen maar liefde hoef te voelen. Niet geven, niet werken, maar voelen en zijn.

» IJdelheid, pffff

“Jij bent een ijdel meisje”, zei een van mijn ooms altijd bij een familiebezoek. Of misschien heeft hij het één keer gezegd en is het onmiddellijk in mijn geheugen gegrift. Ik wist niet wat het betekende, maar had wel in de gaten dat het goed fout was. En dat stempel op mijn ijdelheid heb ik lang laten zitten. Ik was al jong dol op mooie kleren en had een enorme fascinatie voor make up. Mijn moeder maakte zich niet op. Ze had een doosje met een uitgedroogd brok zwarte verf met borsteltje. Ooit bedoeld als mascara. Ik heb tevergeefs geprobeerd om er wat van te maken. Ze gebruikte lippenstift, maar dat vond ik niet zo interessant. Het smaakte vies. Ze had een parfum in de badkamer staan dat ze nooit gebruikte; l’Air du Temps. Daar had ik, net als zij, ook niets mee. Maar de behoefte om me op te tutten zat er al vroeg in. Ik schijn op jonge leeftijd aan een van mijn tantes te hebben gevraagd of ik haar nagellakjes mocht na haar dood. Daar heb ik me lang voor geschaamd.

Los in de jaren ’80
Toen ik eenmaal de leeftijd had dat ik make up mocht gebruiken stuurde mijn moeder mij naar een make up cursus. Best een goede zet, maar desondanks ging ik vanaf mijn zestiende los qua oogmake up. Hé, het waren de jaren tachtig, ik had een excuus.Al gaat het een beetje ver om er nu een foto van te laten zien.

Fout
Jaren later had ik een gesprek met een goede vriend van mij. Hij vind dat je de wereld bedot met make up en haarverf en wat er maar is uitgevonden om jezelf mooier te maken. Dat je jezelf verbergt en dat dat fout is. En daar kwam weer dat oude gevoel naar boven, dat ik iets ben wat ik niet mag zijn: ijdel.

Weerstand
Een paar jaar geleden deed ik bij het CLI de vrouwenstudies. Een jaar lang heb je de kans om te kijken naar je eigen vrouw-zijn en daarin bij te stellen wat je wil bijstellen. Ik had een enorme weerstand toen ik er aan begon. Bang voor wijvengezeik, voor slachtofferschap, voor zijigheid. En bang dat ik na de vrouwenstudies geen waarde meer zou hechten aan het uiterlijk. Dat leek me een vreselijk vooruitzicht (ook voor anderen, haha). Tien kilo aankomen, vettige haren mèt uitgroei en met saai en make-uploos hoofd door het leven gaan. In plaats daarvan deden de vrouwenstudies mij mijn ijdelheid omarmen. Hé, dat is nou juist een van de leuke dingen van het leven; dat je het mooier kan maken. Dus bedot ik mijn omgeving – mega – met eyeliner, oogschaduw, mascara, haarverf en push up bra. And I’m loving it.

» Wauw…Rhodos

Afgelopen week was ik op Rhodos in Griekenland. De Michaelslijn (zie eerdere berichten) loopt hier doorheen. Ik heb inmiddels een extra antenne ontwikkeld voor een energieplek op de Michaelslijn; ik kan zo maar vol schieten zodra ik er op sta. Op de eerste energieplek (de berg Kamiros) stond ik met wazige ogen te knipperen om m’n mascara niet te veel uit te laten lopen (ja, we willen er ook op een energieplek nog een beetje leuk uit zien). Was er nog maar net, en was al weer een zacht ei.

Ik heb een paar goeie plekken bezocht, sommige heel afgelegen, zoals een Zeus tempel op de berg Ataviros. Andere plekken vol met toeristen, zoals de tempel bij Lindos. Vlakbij de Ataviros is een klooster, Artamiti, dat eveneens op de lijn licht. Halverwege een berg, met een olijfboom van 600 jaar oud op het binnenplein en een moestuintje dat geurde naar selderij. Als je het terrein van het klooster op stapt voel je dat het volkomen logisch is dat deze plek op de energielijn ligt. Er kwamen hier bij mij geen tranen, wel een hoop lol. De priester die hier waakt over het klooster paste volledig bij de energie van de plek. Vol humor en genegenheid. Bij het verlaten van het kerkje kreeg ik een snoepje en een vette knipoog. Op de binnenplaats nodigde hij mij en mijn reisgezelschap uit om om beurten eens flink de klok te luiden. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen. Nederland kende hij wel, vooral van de mooie vrouwen. Ik was een tikje in verwarring…moet zo’n man niet eigenlijk heel devoot zijn ding doen? Nee…hier niet. Hij liep mee tot buiten het klooster en wees me op een grote olijfboom met een gat in de stam. Hij wenkte me, gebaarde om door het gat te kijken. De olijkste priester van Griekenland keek me guitig aan vanachter de boom. En herinnerde mij er aan hoeveel er te lachen valt in het leven.

IMAG1662

 

 

 

» Plakkerige weerstand

Ik heb de afgelopen periode het fenomeen weerstand tot in de diepe krochten kunnen onderzoeken! Ha! In een van de organisaties waar ik werk is er sprake van een eventuele reorganisatie. En het geopperde plan…dat vind ik zó’n dom plan. Het roept bij mij een boel weerstand op. En ik merk dat het voor veel collega’s geldt. Dus we praten erover -we weten natuurlijk veel beter wat goed is voor de organisatie- en we ergeren ons. Rot. Weerstand dus.

Wat is dat nou eigenlijk, weerstand? In essentie: iets heel erg NIET willen. Nu heeft weerstandsenergie een plakkerige eigenschap. Het trekt juist datgene wat je niet wil aan. Herken je dat? Het kan zo maar zijn dat je juist datgene wat je niet wilt creëert met al die weerstand. Daarnaast is het onproductieve energie. Het levert je niets op, iets heel erg NIET willen.

Maar…wat dan?
Die weerstandsenergie kan je loslaten, maar dat kan voelen alsof je je als een mak schaap naar de slachtbank laat leiden. Althans, dat was mijn ervaring. Er blijkt een Ché Guevarra in mij te huizen. Eentje die actie wil. Het duurde even voordat ik de puzzel had gemaakt, al is de oplossing enorm simpel. Zo simpel dat ik bijna niet durf toe te geven dat ik daar een tijd op gedokterd heb, haha. Het zit ‘m natuurlijk in iets heel erg WEL willen. De focus verleggen naar het positieve dus. Dat is vrij makkelijk als je de enige speler bent in het verhaal. Het is een tikje ingewikkelder als je te maken hebt met een complete organisatie en de weerstand van een boel mensen.  Hoe ik daar een draai aan kan geven? Zo ver heb ik nog niet gepuzzeld, maar het hele principe van iets NIET willen omzetten naar iets anders WEL willen, dat is enorm leerzaam. Ook in de rest van mijn leven.

» Wil je een zacht ei worden?

Begin december bezocht ik een aantal energieplekken in Frankrijk en Jersey. Plekken op de Michaels-lijn, een energielijn die loopt van Skellig Michael in Ierland, via St. Michaels Mount in Engeland naar Mount Carmel in Israël. Ik startte bij le Mont St Michel, de plek waar de energielijn Frankrijk in komt. Een prachtig iconisch eilandje voor de kust van Bretagne.

100% pure liefde
Energiestromen op de Mont St Michel is een super ervaring. Ik verbaas me er elke keer weer over wat zo’n energieplek met je kan doen. Het effect van het intunen op de essentie van zo’n plek en kijken wat die energie voor effect heeft op jou. Ik hoop dat de energie van de Mont St Michel nog heel lang nasuddert, voor mij voelde het dit keer als 100% pure ongefilterde liefde. Drie jaar geleden was ik er ook, ook toen was het een prachtige ervaring. Ik kon me wel herinneren dat het intens was, maar zo intens, dat was ik vergeten.

Vol en helder
Ik bezocht kerken (Evron), kapelletjes, dolmen (Cordon des Druides, Mere et Fils) en andere plekken met neolithische bouwwerken (bijvoorbeeld Hougue Bie op Jersey). Elke plek op die lijn heeft weer zijn eigen energie en informatie en toch voel je dat al die plekken met elkaar verbonden zijn. Zes dagen helemaal in het nu, veel energie stromen en gewoon zijn. Jersey was een prachtig toetje na 4 dagen Frankrijk. In 1 dag bezocht ik op Jersey 6 energieplaatsen. ’s Avonds voelde ik me heel vol, maar ook heel helder. Het voelt alsof ik heel veel heb geleerd over het leven, over groeien, verbonden zijn met de natuur, met andere mensen, met de aarde. Toen ik net terug was bevond ik me een paar weken zo’n beetje in de zevende hemel. Ik zong “Love is all you need”, “Alles is liefde” en meer obligate liedjes over de liefde, die ineens volledig hout sneden voor mij. Ik voelde me “A whole lotta love”. Ach, het leven voelt inmiddels weer iets ‘normaler’. Ik kan niet zeggen dat ik weer op aarde ben gekomen, want daar was ik juist ook tijdens de reis. Maar ik ben weer een keertje pissig geweest,  ben weer op wat onderwaardering gestuit en ondervond hier en daar wat zelfkritiek en belande zo in de paniek van “OH NEE, IK HEB EEN FOUT GEMAAKT”. Maar ik tune regelmatig in op de energie van Le Mont. En dan ben ik er weer! Dan krijg ik weer tranen in mijn ogen, omdat het me zo ontroert om zoveel hart te voelen, zo veel genegenheid. Voor mezelf, voor het leven, voor iedereen. Dan wordt ik weer een zacht ei met een gelukzalige blik.

Wil je zelf ook een energiereis maken, bijvoorbeeld naar Le Mont St Michel? Ik kan je aanraden om op reis te gaan met het CLI. Dan leer je hoe dat werkt, het intunen op zo’n plek. Je kan natuurlijk ook zelf kijken of je wat voelt. Boek dan bij de Mont St Michel de uitgebreide rondleiding en vraag of je naar de Notre Dame sur Terre kan: de oude kerk op de Mont St Michel die oorspronkelijk op de energieplek is gebouwd. In mijn geval verzorgde de vrouw die drie jaar geleden de rondleiding deed dat ook deze keer. Ik ben helaas haar naam vergeten. Het leuke was, ze deed mee met het intunen. Terwijl we in de Notre Dame sur Terre waren en daar energie stroomden, besloot de gids zelf te ‘proeven’ van de energie. Na afloop vertelde ze hoe het voor haar was. Ze voelde zich heel veilig. Daar kan ik me alles bij voorstellen. In die Notre Dame sur Terre (Onze vrouwe op aarde) is de energie het best voelbaar. Mocht je gaan , dan ben ik heel benieuwd naar jouw ervaring!