Blog

Hoe krijg je meer plezier?

Twee weken geleden zat ik met mijn lief op het strand in Normandië, met paniek in mijn ogen. Hij ook. Vette paniek. Want, wáár was onze beachbody? Daar zaten we met licht uitgelubberde lijven, nog wit van de winter. De hoofden al bruin van een paar goeie dagen. De zon legde alles bloot. Zo erg was het nog nooit geweest. We keken elkaar vertwijfeld aan, op zoek naar een ‘je ziet er top uit’ in de ogen van de ander. En ik realiseerde me: zo doen we dat. We voelen onderwaardering in onszelf en vinden dat de ander dat moet oplossen.

Lulkoek natuurlijk. Als ik zelf niet lekker in mijn vel zit, letterlijk of figuurlijk, dan is er maar één die daar wat aan kan doen. Dat ben ik. En dan heb ik het niet over sporten (al helpt dat natuurlijk ook ;-). Dat buikje of putje, dat is het einde van de wereld niet, dat is maar een aanleiding. Het zit ‘m in het zo maar waarderen van mijzelf.

Ik ontdekte daar op het strand wel een patroon hoor, in mijn relatie. Dat gaat zo’n beetje zo: ik vind sommige dingen stom aan mezelf en mijn lief moet vooral alles leuk vinden aan mij, ter compensatie. En viceversa. Hahahaha. Dacht dat ik daar van af was, maar nee. Nooit te oud om te leren.

Wat willen we het liefste voelen en ervaren in het leven? Geluk, liefde, plezier, waardering. En toch zit er vaak iets in ons systeem dat zegt dat dat niet mag of niet kan of niet goed is. Dat we een beter mens zijn als we hard werken, ploeteren, lijden en al onze tekortkomingen onder een vergrootglas leggen en veroordelen.

Simpel energetisch principe
En dat terwijl er een heel simpel energetisch principe is: energie van een bepaalde frequentie trekt energie van dezelfde frequentie aan. Ervaar je chagrijn, dan maak je ruimte voor meer chagrijn, ervaar je plezier, dan zet je de deur open voor meer plezier. En daarom start ik een experiment: pleziermeditatie. “Hé”, zei een klant van me, “die term ken ik niet”. Kan kloppen, want ik heb ‘m zelf bedacht. Ik wil met pleziermeditatie de deuren naar plezier en de genegenheid voor jezelf en het leven wat verder open zetten. Niet om je in een voortdurende staat van opperst geluk te brengen, want dat is maar saai denk ik. Dan mis je van die momenten zoals hierboven, op een strand in Normandië, waar je veel van kunt leren (en waar je pas na afloop om kunt lachen). Ik wil je graag inspireren om makkelijker het weggetje te vinden naar plezier en waardering. Daarom nodig ik je uit voor een gratis proefavond.

Proefavond pleziermeditatie (gratis!)
Wat dacht je van anderhalf uur de mogelijkheid om plezier ervaren? Ik nodig je uit voor een proefavond pleziermeditatie. Niet met je benen opgevouwen op een kussentje, maar gewoon zittend op een stoel. Ik geef een geleide meditatie gericht op het ervaren van plezier en waardering, voor jezelf, voor je leven. Je kunt je laven aan jouw eigen energie en zo de deur open zetten voor nog meer waardering en plezier in je leven. Doe je mee?
Let op: er is beperkt plek, dus geef je snel op door te reageren per mail!

Wanneer: 11 juni, 19:00 – 20:30 uur
Locatie: Van Pallandtstraat 39-sous Arnhem
Kosten proefavond: geen. Daarna: 12,50 per losse les en 40 euro bij een strippenkaart voor 4 lessen (om de week is er een les).
Lees meer over de pleziermeditatie op mijn platform Innerspa.

 

» In twee dagen rijk en gelukkig – en van je vijanden af

Met een vriendin bezocht ik een event. Eentje waar je het recept leert voor een rijk en gelukkig leven. Van iemand die er boeken over heeft geschreven en er podcasts over maakt.

Maanden ervoor had mijn vriendin me gevraagd of ik zin had mee te gaan. Ja, had ik. Leek me geinig. Naarmate de datum dichterbij kwam nam mijn weerstand toe. Ik voorzag een event met veel mensen die voor lange tijd in één ruimte zijn, zonder daglicht en met veel emoties, peptalk en gejoel.

Op onderzoek

Ter plekke bleek dat iedereen in de zaal deze man kende. Zijn boeken, zijn peptalks. Behalve ik. Het was interessant om te zien hoe veel van de aanwezigen de gedragen woorden van de spreker/coach opzogen, als dé waarheid. Mensen die vergaten dat ze zelf wel weten hoe je je leven zo aangenaam mogelijk maakt. Het was interessant om mee te maken hoe iemand die verkondigt dat de beste coaches alleen maar vragen stellen, zelf alleen maar antwoorden geeft.

I am not your guru

Natuurlijk was er live coaching in de zaal. (“En je gaat nú je vader bellen!”, “Zeg die baan op!”, “Ga voor die Tesla!”). Er was een deelneemster die vertelde binnen een jaar drie miljoen te willen verdienen met een boek. Dat vond zelfs de spreker wat te gortig. Er waren succesverhalen van oud-deelnemers. Eén die na een tonnenwinst nu op zoek was naar zingeving, want die vette auto maakte toch niet zo gelukkig. Die kreeg de tip om te gaan voor nog meer winst en een nog duurdere auto. Er waren tranen. En doorbraken. Ik zat midden in een niet al te beste versie van de Netflix-documentaire “I am not your guru”. Met iemand die goeroe wil zijn. Ik heb mee-gemediteerd en net als de andere deelnemers mijn dromen en doelen voor de toekomst opgeschreven. Dat laatste was heel oké. Ik hou van heldere doelen. En van heerlijk eten, en dat was er ook. Van der Valk Houten, douze points.

Zo ga je om met je vijanden

Deze goeroe vertelde over zijn eigen businessgoeroe, een Amerikaanse zakenman met een moeilijke jeugd vol geweld. Deze had hem zijn succesvolle remedie gegeven voor mensen die je zakelijk dwarsbomen: die pak je terug. Plus hun partner, ouders en kinderen. Dat werkte goed. En om die reden deed deze goeroe iets soortgelijks: “Als iemand mij zakelijk dwarsboomt, dan pak ik hem niet alleen in dit leven terug, maar ook in de drie levens hierna.”

Zoete koek?

Daar was ik even stil van. De andere deelnemers ook. Niemand reageerde. Ik kreeg de indruk dat zijn boodschap werd geslikt, misschien wel als zoete koek. Snapten mensen nog hoe deze boodschap was te rijmen met zijn andere verhaal over tegenslag omarmen en je eigen werkelijkheid realiseren? Ik niet. Eén geluk: deze man zou niet weten hoe hij iemand tot in volgende levens zou moeten achtervolgen. Ik geloof niet dat hij dat voor elkaar krijgt. Nog een voordeel. Ik weet nu heel zeker dat ik geen goeroe wil zijn. Voorzover ik die ambitie ooit gekoesterd heb.

Ik was er de dagen erna een beetje misselijk van. Van de absolute waarheden. “Waarom ga je er dan ook naar toe!?” zei mijn man. Tja. Omdat het interessant is? Zo ben ik ook eens in Parijs op het feestje van een pornoster beland. Maar dat is een ander verhaal.


Written by


+ Volgen

 


://www.linkedin.com/pulse/twee-dagen-rijk-en-gelukkig-van-je-vijanden-af-abeke-schreur

» Ik ben jarenlang bezig geweest om iets te zijn wat ik niet was

Ben je benieuwd wat maakte dat ik ooit besloot om iets te doen met mijn intuïtie? Ik vertel je graag hoe dat kwam.

Ik ben jarenlang bezig geweest om iets te zijn wat ik niet was. Serieus. Mega-slim. Begripvol, maar niet tè. Diplomatiek. Nooit onzeker. Nee joh. ON TOP OF THINGS. ALTIJD. Perfect dus. Althans, in die richting. Zucht. Klinkt vermoeiend? Was het ook. Terwijl het eigenlijk zo simpel kan zijn.

Wat kan ik het allerbeste? Mezelf zijn.

Ik denk dat dat voor iedereen geldt. Jezelf zijn, dat is best een leuk staat van zijn. Daar wordt de wereld mooier van. Daar werd ik ook mooier van, toen ik daar achter kwam. Het besef dat het zo simpel kan zijn begon te dagen toen ik 16 jaar geleden startte met de basiscursus intuïtieve ontwikkeling bij het Centrum voor Leven en Intuïtie. Dat duurde een tijd hoor, voor ik daar een voet over de drempel durfde te zetten. Ik was super rationeel en ambitieus en vooral ON TOP OF THINGS en was bang dat ik een malle eppie zou worden als ik de intuïtieve kant van mezelf zou ontwikkelen.

Bijzondere ervaring

En toch was dat wat ik wilde. Ik had namelijk een bijzondere ervaring gehad. Ik was in mijn toenmalige communicatiebaan weer eens een dag bezig met ON TOP OF AL DIE THINGS te zijn en probeerde een blaasontsteking niet te voelen. Een collega zei “ga lekker naar huis en bel mijn buurvrouw, zij geeft healings op afstand, wie weet helpt het”. Ik was nieuwsgierig en besloot het te proberen. Ik belde de healer en zij legde uit wat ze ging doen: “Je kunt rustig ergens gaan liggen of zitten en ga het maar ervaren”. “Moet ik aan de lijn blijven?”, vroeg ik. Wist ik veel. “Nee hoor, ik bereid me even voor en dan begin ik over een kwartier”. Een beetje vaag vond ik het wel. Maar goed. Ik lag op bed en voelde na een tijdje golven door me heen gaan. Het werd roze om me heen.

Ik viel in slaap. Sliep hooguit twintig minuten. En werd wakker zonder blaasontsteking.

Echt waar. Ik wilde deze healer wel eens live ontmoeten, want HOE DOE JE DAT?? Ik boekte een reading bij haar. Ook zo bijzonder. Ze las mijn energie en vertelde me over mijzelf. Een wens was geboren. DIT WILDE IK OOK.

Lol

Ik kwam bij het Centrum voor Leven en Intuïtie (CLI) om mijn intuïtie te trainen. Om te leren over hoe je iemand healt en hoe je iemands energie leest. En vond vooral mezelf. En ging mijzelf en mijn leven steeds leuker vinden. Een super bijkomstigheid van het ontwikkelen van je intuïtie. Er kwam steeds meer ruimte voor plezier en voor mijn doelen.

Healing

Toen ik begon aan de healingopleiding bij het CLI dacht ik: “Nou zal je zien dat iedereen dit kan, behalve ik”. Mijn ratio zat in de weg. Stond ik daar in de les met mijn handen te wapperen en dan dacht ik “Wat ben ik in godsnaam aan het doen?”. Maar toen ik al dat denken wat meer kon loslaten, kon ik het voelen. Ik ben een healer. Dat is wat ik graag doe, dat is wat ik ben. Niet om de hele wereld te healen, niet omdat ik van alles voor anderen moet oplossen, maar omdat ik er zo blij van wordt om te healen. Een paar jaar later, in de opleiding tot reader, ervoer ik dat ook het woorden geven aan energie mij zo veel lol geeft. Om met de woorden van Paulien Cornelisse te spreken “reading en healing is zeg maar echt mijn ding”.

Übercool

Sinds 2011 heb ik mijn eigen praktijk als reader en healer. Ik kan doen wat ik het allerbeste kan, mezelf zijn. Ik beleef er zeldzaam veel plezier aan om in readings zonder oordeel te kijken naar mensen, naar teams, naar organisaties. In 2013 belde de directeur van het CLI me: “Wat vind je er van om bij ons docent te worden?” Ik had nog niet eens alle opleidingen gedaan, dus ik had ‘m niet zien aankomen. “Ja, ja, jaaa!” Wauw. Super blij word ik van alle lessen die ik geef en van alle mensen die ik zie groeien en meer (van) zichzelf zie worden. Ik mag anderen de instrumenten leren om dichter bij hun eigen weten te komen. Hoe cool is dat.

Wil je zelf kennismaken met het CLI? Bezoek een open huis. Of boek een keer een reading en healing sessie bij me. Wie weet wat jij ervaart..

» Hoe hou je van iemand?

Dertien jaar geleden kwam mijn prachtige stiefzoon in mijn leven en ik besloot onmiddellijk om heel veel van hem te gaan houden. Hij was toen een jaar oud. Op zijn tweede, in de peuterpubertijd, vond ik dat soms lastig. Ik kan me een kampeervakantie herinneren, waarbij hij op de momenten dat mijn man naar het toilettengebouw ging, onbedaarlijk huilde. Hij wilde niet bij mij zijn, maar bij zijn papa. Andere campinggasten keken mij met een mengeling van nieuwsgierigheid, verbazing en medelijden aan. “Dat kind wil niet bij zijn moeder zijn” leken ze te denken. Zo zag ik dat. En ik vond dat moeilijk. En ging dus mijn best doen. Overcompenseren. Ik wilde zo graag al mijn liefde aan mijn pluskind geven, dat ik er moeite in ging stoppen.

“Van wie hou je meer?”

Later, toen hij een zusje had gekregen, vroeg hij mij “van wie hou je meer?”. Ik legde hem uit dat ik van hen beide evenveel hield. Dat ik bij allebei liefde voel en dat het toch ook anders voelt, omdat ze allebei zo anders zijn. Dat vond hij lastig, hij wilde dat ik een keuze maakte en dat wilde ik niet. Ik ging nog meer mijn best doen. Nog wat later vond hij dat zijn zusje werd voorgetrokken. Ik probeerde zo neutraal mogelijk te kijken naar hoe mijn lief en ik ons naar hen beiden gedroegen en kon het voortrekken
niet ontdekken. Misschien wel andersom. Door het overcompenseren. Hij kreeg duurdere cadeaus, bijvoorbeeld. Meer aandacht. Alles om maar te voorkomen dat hij zich benadeeld zou voelen. En toch gebeurde misschien wel precies dat. En ondertussen communiceerde ik impliciet aan hem “zie eens wat ik allemaal voor je doe”. Hij zag het niet. Logisch. Het is helemaal niet fijn als iemand zo haar best voor je doet.

Moeite

Inmiddels weet ik dat het niet werkt. Moeite stoppen in iets. In een relatie. Dat moeite-energie er voor zorgt dat iets moeizaam wordt, zwaar, niet vanzelf. Aandacht besteden aan iemand: ja! Moeite stoppen in iemand: nee. Mijn initiële enthousiasme om zo veel mogelijk van hem te houden veranderde in moeite. Ik heb daar heel veel van geleerd. En leer nog steeds heel veel. Dat liefde soms minder een werkwoord mag zijn. Dat het een ‘one way street’ mag zijn. Ik hoef niet evenveel terug te krijgen. Ik leer ook over mijn eigen behoeftes voorop stellen. Dat ik niet voortdurend hoef uit te gaan van andermans behoeftes. Dat dàt niet de manier is om liefde te krijgen of liefde te geven. Dat ik achterover mag leunen en alleen maar met waardering naar hem hoef te kijken. Dat ik alleen maar liefde hoef te voelen. Niet geven, niet werken, maar voelen en zijn.

» IJdelheid, pffff

“Jij bent een ijdel meisje”, zei een van mijn ooms altijd bij een familiebezoek. Of misschien heeft hij het één keer gezegd en is het onmiddellijk in mijn geheugen gegrift. Ik wist niet wat het betekende, maar had wel in de gaten dat het goed fout was. En dat stempel op mijn ijdelheid heb ik lang laten zitten. Ik was al jong dol op mooie kleren en had een enorme fascinatie voor make up. Mijn moeder maakte zich niet op. Ze had een doosje met een uitgedroogd brok zwarte verf met borsteltje. Ooit bedoeld als mascara. Ik heb tevergeefs geprobeerd om er wat van te maken. Ze gebruikte lippenstift, maar dat vond ik niet zo interessant. Het smaakte vies. Ze had een parfum in de badkamer staan dat ze nooit gebruikte; l’Air du Temps. Daar had ik, net als zij, ook niets mee. Maar de behoefte om me op te tutten zat er al vroeg in. Ik schijn op jonge leeftijd aan een van mijn tantes te hebben gevraagd of ik haar nagellakjes mocht na haar dood. Mijn nichtjes spraken er schande van. Daar heb ik me lang voor geschaamd.

Los in de jaren ’80
Toen ik eenmaal de leeftijd had dat ik make up mocht gebruiken stuurde mijn moeder mij naar een make up cursus. Best een goede zet, maar desondanks ging ik vanaf mijn zestiende los qua oogmake up. Hé, het waren de jaren tachtig, ik had een excuus.Al gaat het een beetje ver om er nu een foto van te laten zien.

Fout
Jaren later had ik een gesprek met een goede vriend van mij. Hij vind dat je de wereld bedot met make up en haarverf en wat er maar is uitgevonden om jezelf mooier te maken. Dat je jezelf verbergt en dat dat fout is. En daar kwam weer dat oude gevoel naar boven, dat ik iets ben wat ik niet mag zijn: ijdel.

Weerstand
Een paar jaar geleden deed ik bij het CLI de vrouwenstudies. Een jaar lang heb je de kans om te kijken naar je eigen vrouw-zijn en daarin bij te stellen wat je wil bijstellen. Ik had een enorme weerstand toen ik er aan begon. Bang voor wijvengezeik, voor slachtofferschap, voor zijigheid. En bang dat ik na de vrouwenstudies geen waarde meer zou hechten aan het uiterlijk. Dat leek me een vreselijk vooruitzicht (ook voor anderen, haha). Tien kilo aankomen, vettige haren mèt uitgroei en met saai en make-uploos hoofd door het leven gaan. In plaats daarvan deden de vrouwenstudies mij mijn ijdelheid omarmen. Hé, dat is nou juist een van de leuke dingen van het leven; dat je het mooier kan maken. Dus bedot ik mijn omgeving – mega – met eyeliner, oogschaduw, mascara, haarverf en push up bra. And I’m loving it.

» Kleiner…beter?

Size does matter. In energie dan.

Ik kwam het laatst weer tegen in een reading; jezelf kleiner maken dan de ander. Je kan het bescheidenheid noemen. Misschien zit er ook wel iets in de Hollandse mentaliteit van ‘je kop niet boven het maaiveld uitsteken’. In essentie komt het veelal voort uit de wens om je veilig te voelen, is mijn ervaring. Als je jezelf klein maakt, hoeft een ander het niet te doen.  In de praktijk werkt het helaas lang niet altijd. In tegendeel. Het kan averechts werken, dat een ander je nog kleiner maakt. Maar op de een of andere manier kan zo’n patroon hardnekkig zijn, zoals wel vaker het geval is met patronen! Vindt iemand je niet aardig, shit, dan doe je iets niet goed, dus hopla, jezelf nog kleiner maken. Op de een of andere manier kan dat veiliger voelen dan in je kracht gaan staan. Terwijl het laatste  andere mensen zo mooi kan uitnodigen om hetzelfde te doen. Jij in je kracht, de ander in zijn kracht. Wauw, dan kunnen er mooie dingen gebeuren.

» Wauw…Rhodos

Afgelopen week was ik op Rhodos in Griekenland. De Michaelslijn (zie eerdere berichten) loopt hier doorheen. Ik heb inmiddels een extra antenne ontwikkeld voor een energieplek op de Michaelslijn; ik kan zo maar vol schieten zodra ik er op sta. Op de eerste energieplek (de berg Kamiros) stond ik met wazige ogen te knipperen om m’n mascara niet te veel uit te laten lopen (ja, we willen er ook op een energieplek nog een beetje leuk uit zien). Was er nog maar net, en was al weer een zacht ei.

Ik heb een paar goeie plekken bezocht, sommige heel afgelegen, zoals een Zeus tempel op de berg Ataviros. Andere plekken vol met toeristen, zoals de tempel bij Lindos. Vlakbij de Ataviros is een klooster, Artamiti, dat eveneens op de lijn licht. Halverwege een berg, met een olijfboom van 600 jaar oud op het binnenplein en een moestuintje dat geurde naar selderij. Als je het terrein van het klooster op stapt voel je dat het volkomen logisch is dat deze plek op de energielijn ligt. Er kwamen hier bij mij geen tranen, wel een hoop lol. De priester die hier waakt over het klooster paste volledig bij de energie van de plek. Vol humor en genegenheid. Bij het verlaten van het kerkje kreeg ik een snoepje en een vette knipoog. Op de binnenplaats nodigde hij mij en mijn reisgezelschap uit om om beurten eens flink de klok te luiden. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen. Nederland kende hij wel, vooral van de mooie vrouwen. Ik was een tikje in verwarring…moet zo’n man niet eigenlijk heel devoot zijn ding doen? Nee…hier niet. Hij liep mee tot buiten het klooster en wees me op een grote olijfboom met een gat in de stam. Hij wenkte me, gebaarde om door het gat te kijken. De olijkste priester van Griekenland keek me guitig aan vanachter de boom. En herinnerde mij er aan hoeveel er te lachen valt in het leven.

IMAG1662