Blog

» Hoe hou je van iemand?

Dertien jaar geleden kwam mijn prachtige stiefzoon in mijn leven en ik besloot onmiddellijk om heel veel van hem te gaan houden. Hij was toen een jaar oud. Op zijn tweede, in de peuterpubertijd, vond ik dat soms lastig. Ik kan me een kampeervakantie herinneren, waarbij hij op de momenten dat mijn man naar het toilettengebouw ging, onbedaarlijk huilde. Hij wilde niet bij mij zijn, maar bij zijn papa. Andere campinggasten keken mij met een mengeling van nieuwsgierigheid, verbazing en medelijden aan. “Dat kind wil niet bij zijn moeder zijn” leken ze te denken. Zo zag ik dat. En ik vond dat moeilijk. En ging dus mijn best doen. Overcompenseren. Ik wilde zo graag al mijn liefde aan mijn pluskind geven, dat ik er moeite in ging stoppen.

“Van wie hou je meer?”

Later, toen hij een zusje had gekregen, vroeg hij mij “van wie hou je meer?”. Ik legde hem uit dat ik van hen beide evenveel hield. Dat ik bij allebei liefde voel en dat het toch ook anders voelt, omdat ze allebei zo anders zijn. Dat vond hij lastig, hij wilde dat ik een keuze maakte en dat wilde ik niet. Ik ging nog meer mijn best doen. Nog wat later vond hij dat zijn zusje werd voorgetrokken. Ik probeerde zo neutraal mogelijk te kijken naar hoe mijn lief en ik ons naar hen beiden gedroegen en kon het voortrekken
niet ontdekken. Misschien wel andersom. Door het overcompenseren. Hij kreeg duurdere cadeaus, bijvoorbeeld. Meer aandacht. Alles om maar te voorkomen dat hij zich benadeeld zou voelen. En toch gebeurde misschien wel precies dat. En ondertussen communiceerde ik impliciet aan hem “zie eens wat ik allemaal voor je doe”. Hij zag het niet. Logisch. Het is helemaal niet fijn als iemand zo haar best voor je doet.

Moeite

Inmiddels weet ik dat het niet werkt. Moeite stoppen in iets. In een relatie. Dat moeite-energie er voor zorgt dat iets moeizaam wordt, zwaar, niet vanzelf. Aandacht besteden aan iemand: ja! Moeite stoppen in iemand: nee. Mijn initiële enthousiasme om zo veel mogelijk van hem te houden veranderde in moeite. Ik heb daar heel veel van geleerd. En leer nog steeds heel veel. Dat liefde soms minder een werkwoord mag zijn. Dat het een ‘one way street’ mag zijn. Ik hoef niet evenveel terug te krijgen. Ik leer ook over mijn eigen behoeftes voorop stellen. Dat ik niet voortdurend hoef uit te gaan van andermans behoeftes. Dat dàt niet de manier is om liefde te krijgen of liefde te geven. Dat ik achterover mag leunen en alleen maar met waardering naar hem hoef te kijken. Dat ik alleen maar liefde hoef te voelen. Niet geven, niet werken, maar voelen en zijn.

» IJdelheid, pffff

“Jij bent een ijdel meisje”, zei een van mijn ooms altijd bij een familiebezoek. Of misschien heeft hij het één keer gezegd en is het onmiddellijk in mijn geheugen gegrift. Ik wist niet wat het betekende, maar had wel in de gaten dat het goed fout was. En dat stempel op mijn ijdelheid heb ik lang laten zitten. Ik was al jong dol op mooie kleren en had een enorme fascinatie voor make up. Mijn moeder maakte zich niet op. Ze had een doosje met een uitgedroogd brok zwarte verf met borsteltje. Ooit bedoeld als mascara. Ik heb tevergeefs geprobeerd om er wat van te maken. Ze gebruikte lippenstift, maar dat vond ik niet zo interessant. Het smaakte vies. Ze had een parfum in de badkamer staan dat ze nooit gebruikte; l’Air du Temps. Daar had ik, net als zij, ook niets mee. Maar de behoefte om me op te tutten zat er al vroeg in. Ik schijn op jonge leeftijd aan een van mijn tantes te hebben gevraagd of ik haar nagellakjes mocht na haar dood. Mijn nichtjes spraken er schande van. Daar heb ik me lang voor geschaamd.

Los in de jaren ’80
Toen ik eenmaal de leeftijd had dat ik make up mocht gebruiken stuurde mijn moeder mij naar een make up cursus. Best een goede zet, maar desondanks ging ik vanaf mijn zestiende los qua oogmake up. Hé, het waren de jaren tachtig, ik had een excuus.Al gaat het een beetje ver om er nu een foto van te laten zien.

Fout
Jaren later had ik een gesprek met een goede vriend van mij. Hij vind dat je de wereld bedot met make up en haarverf en wat er maar is uitgevonden om jezelf mooier te maken. Dat je jezelf verbergt en dat dat fout is. En daar kwam weer dat oude gevoel naar boven, dat ik iets ben wat ik niet mag zijn: ijdel.

Weerstand
Een paar jaar geleden deed ik bij het CLI de vrouwenstudies. Een jaar lang heb je de kans om te kijken naar je eigen vrouw-zijn en daarin bij te stellen wat je wil bijstellen. Ik had een enorme weerstand toen ik er aan begon. Bang voor wijvengezeik, voor slachtofferschap, voor zijigheid. En bang dat ik na de vrouwenstudies geen waarde meer zou hechten aan het uiterlijk. Dat leek me een vreselijk vooruitzicht (ook voor anderen, haha). Tien kilo aankomen, vettige haren mèt uitgroei en met saai en make-uploos hoofd door het leven gaan. In plaats daarvan deden de vrouwenstudies mij mijn ijdelheid omarmen. Hé, dat is nou juist een van de leuke dingen van het leven; dat je het mooier kan maken. Dus bedot ik mijn omgeving – mega – met eyeliner, oogschaduw, mascara, haarverf en push up bra. And I’m loving it.

» Wauw…Rhodos

Afgelopen week was ik op Rhodos in Griekenland. De Michaelslijn (zie eerdere berichten) loopt hier doorheen. Ik heb inmiddels een extra antenne ontwikkeld voor een energieplek op de Michaelslijn; ik kan zo maar vol schieten zodra ik er op sta. Op de eerste energieplek (de berg Kamiros) stond ik met wazige ogen te knipperen om m’n mascara niet te veel uit te laten lopen (ja, we willen er ook op een energieplek nog een beetje leuk uit zien). Was er nog maar net, en was al weer een zacht ei.

Ik heb een paar goeie plekken bezocht, sommige heel afgelegen, zoals een Zeus tempel op de berg Ataviros. Andere plekken vol met toeristen, zoals de tempel bij Lindos. Vlakbij de Ataviros is een klooster, Artamiti, dat eveneens op de lijn licht. Halverwege een berg, met een olijfboom van 600 jaar oud op het binnenplein en een moestuintje dat geurde naar selderij. Als je het terrein van het klooster op stapt voel je dat het volkomen logisch is dat deze plek op de energielijn ligt. Er kwamen hier bij mij geen tranen, wel een hoop lol. De priester die hier waakt over het klooster paste volledig bij de energie van de plek. Vol humor en genegenheid. Bij het verlaten van het kerkje kreeg ik een snoepje en een vette knipoog. Op de binnenplaats nodigde hij mij en mijn reisgezelschap uit om om beurten eens flink de klok te luiden. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen. Nederland kende hij wel, vooral van de mooie vrouwen. Ik was een tikje in verwarring…moet zo’n man niet eigenlijk heel devoot zijn ding doen? Nee…hier niet. Hij liep mee tot buiten het klooster en wees me op een grote olijfboom met een gat in de stam. Hij wenkte me, gebaarde om door het gat te kijken. De olijkste priester van Griekenland keek me guitig aan vanachter de boom. En herinnerde mij er aan hoeveel er te lachen valt in het leven.

IMAG1662

 

 

 

» Sacra di San Michele: de kunst van het geven en ontvangen

Bij een bezoek aan de Sacra di San Michele krijgen we een paar mooie levenslessen mee.

Ik had me er al weken op verheugd; na dagen dolce far niente aan de Italiaanse Rivièra een energietripje naar de Sacra di San Michele. Man en kinderen konden zich er ook wel in vinden. In plaats van in één ruk door naar huis, nog even naar de bergen boven Turijn, waar de Sacra di San Michele je al in de verte begroet vanaf een hoge rotspunt. De Sacra ligt op de Michaelslijn, een energielijn van Ierland, via Engeland (St. Michaels Mount), Frankrijk (o.a. Mont St. Michel), Italië en Griekenland naar Israël. Ik heb eerder over geschreven, o.a. Energieplekken, een bericht over de Mont Saint Michel en een blog over Turijn.

Na twee weken strand en zon en simpele lol belanden we in grauwige bergen. Het miezert. M’n lief heeft er moeite mee dat we de zee en de zon verlaten hebben. De kinderen gaan mee in mijn enthousiasme voor een bezoek aan de Sacra.

Energie stromen met hindernissen
Vlakbij de sacra is er een koffietentje. Mijn kinderen hebben ervaring met energie stromen en vinden het leuk om gezamenlijk ‘in te stromen’. Dat doen we op het terras bij het koffietentje. We zijn de enige bezoekers, dus we hoeven geen rare blikken te verwachten. Energie stromen…Tja, hoe kan ik dat het beste uitleggen? Ogen dicht, concentreren en voelen dat je leeft. Dat is het in het kort. Dochter doet enthousiast mee totdat er een boel wespen om haar heen cirkelen. Zoon (tot dan toe ook aan het concentreren) vindt het natuurlijk hilarisch. “Nou”, zei dochter, “dan zet ik maar een houdt-wespen-op-afstand-energieveld om me heen”. Het lijkt nog te werken ook.

De energie is sterk voelbaar bij een ruïne voor de Sacra. Ik ga er zitten en voel de energie. De kinderen drentelen om me heen. “Gaan we straks ook naar binnen?” “Moet dat echt?” “Waar gaan we eten vanavond?” “Mam, heb je die mensen daar gezien, die daar zo staan te chagrijnen?” Man probeert ook iets van de energie te voelen. Ik zie ‘m denken “wat doen we hier eigenlijk?” en vooral “zal je net zien dat ik niets voel”. Hij voelt vooral een boel weerstand. Ik proef de energie en kan het niet goed in woorden vatten. De weerstand snap ik. Wat is nu eigenlijk de essentie van die plek? Ook ik puzzel. Het voelt goed, het voelt levendig, maar er is ook iets wat ik niet meteen kan duiden.

Energiestromen bij de ruïne
Energiestromen bij de ruïne
Sacra di San Michele
Sacra di San Michele

Het begint hard te regenen als we de ‘Stairway of the dead” beklimmen; de trap die leidt naar de Sacra. Het schijnt dat mensen hier vroeger de lijken van hun overledenen neerlegden om hen een goede reis naar het hiernamaals te geven. Het tweede deel van de trap is overdekt. Hier zitten we een tijdje. Het regent gelukkig zo hard dat de kinderen ook geen haast hebben om verder te gaan. Ook hier is de energie heel goed voelbaar. Ik tune opnieuw in. Ik was naar de Sacra toe gegaan met een vraag, die vraag haal ik op dat moment naar voren.

Vraag en antwoord
Man en ik begonnen de vakantie met een boel gekibbel. Stom gekibbel over het huishouden. We vinden allebei dat we meer doen dan de ander. Ken je dat? Dat je de vaatwasser staat uit te ruimen en ondertussen denkt “Zie mij nou hard werken man, zie het nou!!”. Hilarisch natuurlijk, maar op zo’n moment zie ik de humor er niet van in. Bij de Sacra haal ik in gedachten mijn vraag naar voren. Wat kan ik er aan doen om te voorkomen dat we in die strijd belanden? Ik krijg zo maar een antwoord. Het is net of die plek tegen me zegt “ga maar op zoek naar de lol van het geven en de lol van het ontvangen”. Oei, het antwoord is even slikken maar het voelt ook heel raak. Ik was vergeten dat geven veel lol kan opleveren. ‘Geven’ -in de zin van opruimen en schoonmaken- was voor mij ‘moeten’ en ‘sloven’ geworden. Kan ik daar de lol van in zien? Van het zorgen voor mijn gezin? Ja, natuurlijk! Zo kan ik het ook zien! En ontvangen? Dat is nog lastiger, maar wel een leuke uitdaging.

En wie leren het snelst?
In de auto onderweg naar huis vertel ik over mijn ervaring bij de Sacra. Ik check Facebook en zie een bericht in de ‘Weggeefhoek Arnhem’ van een vrouw die niet genoeg geld heeft om een verjaardagscadeau voor haar zoontje te kopen. “Dan mag hij mijn Playmobil piratenschip!” roept zoon. “En hij mag mijn Playmobil boswachtershuis!” zegt dochter. Ik stuur een berichtje aan de vrouw. Ze is dankbaar en blij. En wij ook. Eenmaal thuis gaan we door. We zetten een doos met boeken en wat andere spullen voor ons huis, “gratis meenemen” zetten we erbij. ’s Avonds zijn er nog maar een paar boeken over. Er ligt een briefje in de doos: “Hartelijk dank voor ‘Grieks op reis’ en Paul Theroux, we zijn er heel blij mee”. Wij ook.

En dan het huishouden
Het advies dat zo maar oppopte bij de Sacra helpt. Ik schrob de keuken en vraag me niet af of manlief wel evenveel doet als ik. Ik vraag me niet af of hij wel in de gaten heeft hoe ik daar sta te zwoegen. Ik doe het en voel hoe ik er aan bijdraag dat het goed voelt in huis. Dat scheelt een boel.

Er gebeurt nog meer op de Sacra
We maken een boel mee daar bij de Sacra. Eenmaal in de kerk zien we een trappetje waarmee je bij de crypte belandt. Er zit een hek voor en daarachter zien we een mandje met briefjes en geld er in. “Kan je daar een wens doen? ” vraagt dochter. Ik denk, waarom niet? Ik vertel de kinderen dat de Sacra vast een goede plek is om dingen los te laten die je wilt loslaten en een mooie wens te doen voor de toekomst. Ik diep pennen en papier uit mijn tas. We schrijven wat op een briefje. Als dochter klaar is ziet ze dat de pen is doorgedrukt op de kerkbank. Ze schrikt als ze ziet dat haar wens er nu voor iedereen te lezen is. Ik vind het eigenlijk wel een mooi idee. Maar het voelt ook alsof we de regels van de kerk overtreden. Met een beetje poetsen krijgen we haar boodschap aardig weg. De kinderen leggen hun briefje bij de andere briefjes in de crypte. Een priester geeft dochter een high five. Ik grinnik. Mijn briefje gooi ik buiten van de rots af. Ons zelf verzonnen ritueel helpt me om helder te krijgen wat ik niet meer wil en wat belangrijk voor me is. Het helpt de kinderen ook, zie ik. Een prachtig einde van een heerlijke vakantie.

Ontvang!
Het is het thema ontvangen waar ik nog flink op aan het kauwen ben. Dat is voor mij nog veel moeilijker dan geven. De Sacra heeft me genoeg huiswerk gegeven…

» Plakkerige weerstand

Ik heb de afgelopen periode het fenomeen weerstand tot in de diepe krochten kunnen onderzoeken! Ha! In een van de organisaties waar ik werk is er sprake van een eventuele reorganisatie. En het geopperde plan…dat vind ik zó’n dom plan. Het roept bij mij een boel weerstand op. En ik merk dat het voor veel collega’s geldt. Dus we praten erover -we weten natuurlijk veel beter wat goed is voor de organisatie- en we ergeren ons. Rot. Weerstand dus.

Wat is dat nou eigenlijk, weerstand? In essentie: iets heel erg NIET willen. Nu heeft weerstandsenergie een plakkerige eigenschap. Het trekt juist datgene wat je niet wil aan. Herken je dat? Het kan zo maar zijn dat je juist datgene wat je niet wilt creëert met al die weerstand. Daarnaast is het onproductieve energie. Het levert je niets op, iets heel erg NIET willen.

Maar…wat dan?
Die weerstandsenergie kan je loslaten, maar dat kan voelen alsof je je als een mak schaap naar de slachtbank laat leiden. Althans, dat was mijn ervaring. Er blijkt een Ché Guevarra in mij te huizen. Eentje die actie wil. Het duurde even voordat ik de puzzel had gemaakt, al is de oplossing enorm simpel. Zo simpel dat ik bijna niet durf toe te geven dat ik daar een tijd op gedokterd heb, haha. Het zit ‘m natuurlijk in iets heel erg WEL willen. De focus verleggen naar het positieve dus. Dat is vrij makkelijk als je de enige speler bent in het verhaal. Het is een tikje ingewikkelder als je te maken hebt met een complete organisatie en de weerstand van een boel mensen.  Hoe ik daar een draai aan kan geven? Zo ver heb ik nog niet gepuzzeld, maar het hele principe van iets NIET willen omzetten naar iets anders WEL willen, dat is enorm leerzaam. Ook in de rest van mijn leven.

» Wil je een zacht ei worden?

Begin december bezocht ik een aantal energieplekken in Frankrijk en Jersey. Plekken op de Michaels-lijn, een energielijn die loopt van Skellig Michael in Ierland, via St. Michaels Mount in Engeland naar Mount Carmel in Israël. Ik startte bij le Mont St Michel, de plek waar de energielijn Frankrijk in komt. Een prachtig iconisch eilandje voor de kust van Bretagne.

100% pure liefde
Energiestromen op de Mont St Michel is een super ervaring. Ik verbaas me er elke keer weer over wat zo’n energieplek met je kan doen. Het effect van het intunen op de essentie van zo’n plek en kijken wat die energie voor effect heeft op jou. Ik hoop dat de energie van de Mont St Michel nog heel lang nasuddert, voor mij voelde het dit keer als 100% pure ongefilterde liefde. Drie jaar geleden was ik er ook, ook toen was het een prachtige ervaring. Ik kon me wel herinneren dat het intens was, maar zo intens, dat was ik vergeten.

Vol en helder
Ik bezocht kerken (Evron), kapelletjes, dolmen (Cordon des Druides, Mere et Fils) en andere plekken met neolithische bouwwerken (bijvoorbeeld Hougue Bie op Jersey). Elke plek op die lijn heeft weer zijn eigen energie en informatie en toch voel je dat al die plekken met elkaar verbonden zijn. Zes dagen helemaal in het nu, veel energie stromen en gewoon zijn. Jersey was een prachtig toetje na 4 dagen Frankrijk. In 1 dag bezocht ik op Jersey 6 energieplaatsen. ’s Avonds voelde ik me heel vol, maar ook heel helder. Het voelt alsof ik heel veel heb geleerd over het leven, over groeien, verbonden zijn met de natuur, met andere mensen, met de aarde. Toen ik net terug was bevond ik me een paar weken zo’n beetje in de zevende hemel. Ik zong “Love is all you need”, “Alles is liefde” en meer obligate liedjes over de liefde, die ineens volledig hout sneden voor mij. Ik voelde me “A whole lotta love”. Ach, het leven voelt inmiddels weer iets ‘normaler’. Ik kan niet zeggen dat ik weer op aarde ben gekomen, want daar was ik juist ook tijdens de reis. Maar ik ben weer een keertje pissig geweest,  ben weer op wat onderwaardering gestuit en ondervond hier en daar wat zelfkritiek en belande zo in de paniek van “OH NEE, IK HEB EEN FOUT GEMAAKT”. Maar ik tune regelmatig in op de energie van Le Mont. En dan ben ik er weer! Dan krijg ik weer tranen in mijn ogen, omdat het me zo ontroert om zoveel hart te voelen, zo veel genegenheid. Voor mezelf, voor het leven, voor iedereen. Dan wordt ik weer een zacht ei met een gelukzalige blik.

Wil je zelf ook een energiereis maken, bijvoorbeeld naar Le Mont St Michel? Ik kan je aanraden om op reis te gaan met het CLI. Dan leer je hoe dat werkt, het intunen op zo’n plek. Je kan natuurlijk ook zelf kijken of je wat voelt. Boek dan bij de Mont St Michel de uitgebreide rondleiding en vraag of je naar de Notre Dame sur Terre kan: de oude kerk op de Mont St Michel die oorspronkelijk op de energieplek is gebouwd. In mijn geval verzorgde de vrouw die drie jaar geleden de rondleiding deed dat ook deze keer. Ik ben helaas haar naam vergeten. Het leuke was, ze deed mee met het intunen. Terwijl we in de Notre Dame sur Terre waren en daar energie stroomden, besloot de gids zelf te ‘proeven’ van de energie. Na afloop vertelde ze hoe het voor haar was. Ze voelde zich heel veilig. Daar kan ik me alles bij voorstellen. In die Notre Dame sur Terre (Onze vrouwe op aarde) is de energie het best voelbaar. Mocht je gaan , dan ben ik heel benieuwd naar jouw ervaring!

» Turijn: lekker loslaten

Ik loop hopeloos achter met mijn blog. Dat krijg je als je druk bent met je droom verwezenlijken (zie De drempel omlaag: Innerspa). En dat terwijl er nog zo veel moois te vertellen is! Zo was ik deze zomer in Turijn. In de dom (of duomo) van Turijn is er een energieplek die zich op de zogenaamde Michaelslijn bevindt; een energielijn van Skellig Michael in Ierland via Saint Michaels mount in Engeland en Le Mont St Michel in Bretagne naar Monte San Angelo in Italië en Mount Carmel in Israël. Zie ook eerdere berichten over energieplekken. De Duomo dus. Ik had eerlijk gezegd niet veel met Turijn. Een voornamelijk negentiendeeeuwse stad, strak stratenplan, tikje posh. In de duomo hangt  de lijkwade van Turijn, de vermeende lijkwade van Jezus. Ik vermoed een strak staaltje nepperij.

Op zo’n energieplek kan je intunen op de essentie; op de energie die er is, los van het bouwwerk, los van wat zich daar allemaal heeft afgespeeld. Voor mij was het op dat moment een hele levendige energie, een energie die zegt dat er altijd groei en verandering mogelijk is, dat alles altijd in beweging is, of je nou wil of niet. Ik kon er allerlei oude energie loslaten die de rem zet op groei, controle loslaten dus en alles op stroom zetten. Best lekker om op die manier mijn vakantie af te sluiten.

Turijn is de stad van de auto-industrie; Alfa, Fiat en Lancia worden er gemaakt. Toch bijzonder dat er in een stad waar het zo draait om snelheid en beweging een energieplek is die zegt ‘alles beweegt, ga maar mee op de stroom’. Zou dat toeval zijn?