Blog

» In twee dagen rijk en gelukkig – en van je vijanden af

Met een vriendin bezocht ik een event. Eentje waar je het recept leert voor een rijk en gelukkig leven. Van iemand die er boeken over heeft geschreven en er podcasts over maakt.

Maanden ervoor had mijn vriendin me gevraagd of ik zin had mee te gaan. Ja, had ik. Leek me geinig. Naarmate de datum dichterbij kwam nam mijn weerstand toe. Ik voorzag een event met veel mensen die voor lange tijd in één ruimte zijn, zonder daglicht en met veel emoties, peptalk en gejoel.

Op onderzoek

Ter plekke bleek dat iedereen in de zaal deze man kende. Zijn boeken, zijn peptalks. Behalve ik. Het was interessant om te zien hoe veel van de aanwezigen de gedragen woorden van de spreker/coach opzogen, als dé waarheid. Mensen die vergaten dat ze zelf wel weten hoe je je leven zo aangenaam mogelijk maakt. Het was interessant om mee te maken hoe iemand die verkondigt dat de beste coaches alleen maar vragen stellen, zelf alleen maar antwoorden geeft.

I am not your guru

Natuurlijk was er live coaching in de zaal. (“En je gaat nú je vader bellen!”, “Zeg die baan op!”, “Ga voor die Tesla!”). Er was een deelneemster die vertelde binnen een jaar drie miljoen te willen verdienen met een boek. Dat vond zelfs de spreker wat te gortig. Er waren succesverhalen van oud-deelnemers. Eén die na een tonnenwinst nu op zoek was naar zingeving, want die vette auto maakte toch niet zo gelukkig. Die kreeg de tip om te gaan voor nog meer winst en een nog duurdere auto. Er waren tranen. En doorbraken. Ik zat midden in een niet al te beste versie van de Netflix-documentaire “I am not your guru”. Met iemand die goeroe wil zijn. Ik heb mee-gemediteerd en net als de andere deelnemers mijn dromen en doelen voor de toekomst opgeschreven. Dat laatste was heel oké. Ik hou van heldere doelen. En van heerlijk eten, en dat was er ook. Van der Valk Houten, douze points.

Zo ga je om met je vijanden

Deze goeroe vertelde over zijn eigen businessgoeroe, een Amerikaanse zakenman met een moeilijke jeugd vol geweld. Deze had hem zijn succesvolle remedie gegeven voor mensen die je zakelijk dwarsbomen: die pak je terug. Plus hun partner, ouders en kinderen. Dat werkte goed. En om die reden deed deze goeroe iets soortgelijks: “Als iemand mij zakelijk dwarsboomt, dan pak ik hem niet alleen in dit leven terug, maar ook in de drie levens hierna.”

Zoete koek?

Daar was ik even stil van. De andere deelnemers ook. Niemand reageerde. Ik kreeg de indruk dat zijn boodschap werd geslikt, misschien wel als zoete koek. Snapten mensen nog hoe deze boodschap was te rijmen met zijn andere verhaal over tegenslag omarmen en je eigen werkelijkheid realiseren? Ik niet. Eén geluk: deze man zou niet weten hoe hij iemand tot in volgende levens zou moeten achtervolgen. Ik geloof niet dat hij dat voor elkaar krijgt. Nog een voordeel. Ik weet nu heel zeker dat ik geen goeroe wil zijn. Voorzover ik die ambitie ooit gekoesterd heb.

Ik was er de dagen erna een beetje misselijk van. Van de absolute waarheden. “Waarom ga je er dan ook naar toe!?” zei mijn man. Tja. Omdat het interessant is? Zo ben ik ook eens in Parijs op het feestje van een pornoster beland. Maar dat is een ander verhaal.


Written by


+ Volgen

 


://www.linkedin.com/pulse/twee-dagen-rijk-en-gelukkig-van-je-vijanden-af-abeke-schreur

» Ik ben jarenlang bezig geweest om iets te zijn wat ik niet was

Ben je benieuwd wat maakte dat ik ooit besloot om iets te doen met mijn intuïtie? Ik vertel je graag hoe dat kwam.

Ik ben jarenlang bezig geweest om iets te zijn wat ik niet was. Serieus. Mega-slim. Begripvol, maar niet tè. Diplomatiek. Nooit onzeker. Nee joh. ON TOP OF THINGS. ALTIJD. Perfect dus. Althans, in die richting. Zucht. Klinkt vermoeiend? Was het ook. Terwijl het eigenlijk zo simpel kan zijn.

Wat kan ik het allerbeste? Mezelf zijn.

Ik denk dat dat voor iedereen geldt. Jezelf zijn, dat is best een leuk staat van zijn. Daar wordt de wereld mooier van. Daar werd ik ook mooier van, toen ik daar achter kwam. Het besef dat het zo simpel kan zijn begon te dagen toen ik 16 jaar geleden startte met de basiscursus intuïtieve ontwikkeling bij het Centrum voor Leven en Intuïtie. Dat duurde een tijd hoor, voor ik daar een voet over de drempel durfde te zetten. Ik was super rationeel en ambitieus en vooral ON TOP OF THINGS en was bang dat ik een malle eppie zou worden als ik de intuïtieve kant van mezelf zou ontwikkelen.

Bijzondere ervaring

En toch was dat wat ik wilde. Ik had namelijk een bijzondere ervaring gehad. Ik was in mijn toenmalige communicatiebaan weer eens een dag bezig met ON TOP OF AL DIE THINGS te zijn en probeerde een blaasontsteking niet te voelen. Een collega zei “ga lekker naar huis en bel mijn buurvrouw, zij geeft healings op afstand, wie weet helpt het”. Ik was nieuwsgierig en besloot het te proberen. Ik belde de healer en zij legde uit wat ze ging doen: “Je kunt rustig ergens gaan liggen of zitten en ga het maar ervaren”. “Moet ik aan de lijn blijven?”, vroeg ik. Wist ik veel. “Nee hoor, ik bereid me even voor en dan begin ik over een kwartier”. Een beetje vaag vond ik het wel. Maar goed. Ik lag op bed en voelde na een tijdje golven door me heen gaan. Het werd roze om me heen.

Ik viel in slaap. Sliep hooguit twintig minuten. En werd wakker zonder blaasontsteking.

Echt waar. Ik wilde deze healer wel eens live ontmoeten, want HOE DOE JE DAT?? Ik boekte een reading bij haar. Ook zo bijzonder. Ze las mijn energie en vertelde me over mijzelf. Een wens was geboren. DIT WILDE IK OOK.

Lol

Ik kwam bij het Centrum voor Leven en Intuïtie (CLI) om mijn intuïtie te trainen. Om te leren over hoe je iemand healt en hoe je iemands energie leest. En vond vooral mezelf. En ging mijzelf en mijn leven steeds leuker vinden. Een super bijkomstigheid van het ontwikkelen van je intuïtie. Er kwam steeds meer ruimte voor plezier en voor mijn doelen.

Healing

Toen ik begon aan de healingopleiding bij het CLI dacht ik: “Nou zal je zien dat iedereen dit kan, behalve ik”. Mijn ratio zat in de weg. Stond ik daar in de les met mijn handen te wapperen en dan dacht ik “Wat ben ik in godsnaam aan het doen?”. Maar toen ik al dat denken wat meer kon loslaten, kon ik het voelen. Ik ben een healer. Dat is wat ik graag doe, dat is wat ik ben. Niet om de hele wereld te healen, niet omdat ik van alles voor anderen moet oplossen, maar omdat ik er zo blij van wordt om te healen. Een paar jaar later, in de opleiding tot reader, ervoer ik dat ook het woorden geven aan energie mij zo veel lol geeft. Om met de woorden van Paulien Cornelisse te spreken “reading en healing is zeg maar echt mijn ding”.

Übercool

Sinds 2011 heb ik mijn eigen praktijk als reader en healer. Ik kan doen wat ik het allerbeste kan, mezelf zijn. Ik beleef er zeldzaam veel plezier aan om in readings zonder oordeel te kijken naar mensen, naar teams, naar organisaties. In 2013 belde de directeur van het CLI me: “Wat vind je er van om bij ons docent te worden?” Ik had nog niet eens alle opleidingen gedaan, dus ik had ‘m niet zien aankomen. “Ja, ja, jaaa!” Wauw. Super blij word ik van alle lessen die ik geef en van alle mensen die ik zie groeien en meer (van) zichzelf zie worden. Ik mag anderen de instrumenten leren om dichter bij hun eigen weten te komen. Hoe cool is dat.

Wil je zelf kennismaken met het CLI? Bezoek een open huis. Of boek een keer een reading en healing sessie bij me. Wie weet wat jij ervaart..

» Hoe hou je van iemand?

Dertien jaar geleden kwam mijn prachtige stiefzoon in mijn leven en ik besloot onmiddellijk om heel veel van hem te gaan houden. Hij was toen een jaar oud. Op zijn tweede, in de peuterpubertijd, vond ik dat soms lastig. Ik kan me een kampeervakantie herinneren, waarbij hij op de momenten dat mijn man naar het toilettengebouw ging, onbedaarlijk huilde. Hij wilde niet bij mij zijn, maar bij zijn papa. Andere campinggasten keken mij met een mengeling van nieuwsgierigheid, verbazing en medelijden aan. “Dat kind wil niet bij zijn moeder zijn” leken ze te denken. Zo zag ik dat. En ik vond dat moeilijk. En ging dus mijn best doen. Overcompenseren. Ik wilde zo graag al mijn liefde aan mijn pluskind geven, dat ik er moeite in ging stoppen.

“Van wie hou je meer?”

Later, toen hij een zusje had gekregen, vroeg hij mij “van wie hou je meer?”. Ik legde hem uit dat ik van hen beide evenveel hield. Dat ik bij allebei liefde voel en dat het toch ook anders voelt, omdat ze allebei zo anders zijn. Dat vond hij lastig, hij wilde dat ik een keuze maakte en dat wilde ik niet. Ik ging nog meer mijn best doen. Nog wat later vond hij dat zijn zusje werd voorgetrokken. Ik probeerde zo neutraal mogelijk te kijken naar hoe mijn lief en ik ons naar hen beiden gedroegen en kon het voortrekken
niet ontdekken. Misschien wel andersom. Door het overcompenseren. Hij kreeg duurdere cadeaus, bijvoorbeeld. Meer aandacht. Alles om maar te voorkomen dat hij zich benadeeld zou voelen. En toch gebeurde misschien wel precies dat. En ondertussen communiceerde ik impliciet aan hem “zie eens wat ik allemaal voor je doe”. Hij zag het niet. Logisch. Het is helemaal niet fijn als iemand zo haar best voor je doet.

Moeite

Inmiddels weet ik dat het niet werkt. Moeite stoppen in iets. In een relatie. Dat moeite-energie er voor zorgt dat iets moeizaam wordt, zwaar, niet vanzelf. Aandacht besteden aan iemand: ja! Moeite stoppen in iemand: nee. Mijn initiële enthousiasme om zo veel mogelijk van hem te houden veranderde in moeite. Ik heb daar heel veel van geleerd. En leer nog steeds heel veel. Dat liefde soms minder een werkwoord mag zijn. Dat het een ‘one way street’ mag zijn. Ik hoef niet evenveel terug te krijgen. Ik leer ook over mijn eigen behoeftes voorop stellen. Dat ik niet voortdurend hoef uit te gaan van andermans behoeftes. Dat dàt niet de manier is om liefde te krijgen of liefde te geven. Dat ik achterover mag leunen en alleen maar met waardering naar hem hoef te kijken. Dat ik alleen maar liefde hoef te voelen. Niet geven, niet werken, maar voelen en zijn.

» IJdelheid, pffff

“Jij bent een ijdel meisje”, zei een van mijn ooms altijd bij een familiebezoek. Of misschien heeft hij het één keer gezegd en is het onmiddellijk in mijn geheugen gegrift. Ik wist niet wat het betekende, maar had wel in de gaten dat het goed fout was. En dat stempel op mijn ijdelheid heb ik lang laten zitten. Ik was al jong dol op mooie kleren en had een enorme fascinatie voor make up. Mijn moeder maakte zich niet op. Ze had een doosje met een uitgedroogd brok zwarte verf met borsteltje. Ooit bedoeld als mascara. Ik heb tevergeefs geprobeerd om er wat van te maken. Ze gebruikte lippenstift, maar dat vond ik niet zo interessant. Het smaakte vies. Ze had een parfum in de badkamer staan dat ze nooit gebruikte; l’Air du Temps. Daar had ik, net als zij, ook niets mee. Maar de behoefte om me op te tutten zat er al vroeg in. Ik schijn op jonge leeftijd aan een van mijn tantes te hebben gevraagd of ik haar nagellakjes mocht na haar dood. Mijn nichtjes spraken er schande van. Daar heb ik me lang voor geschaamd.

Los in de jaren ’80
Toen ik eenmaal de leeftijd had dat ik make up mocht gebruiken stuurde mijn moeder mij naar een make up cursus. Best een goede zet, maar desondanks ging ik vanaf mijn zestiende los qua oogmake up. Hé, het waren de jaren tachtig, ik had een excuus.Al gaat het een beetje ver om er nu een foto van te laten zien.

Fout
Jaren later had ik een gesprek met een goede vriend van mij. Hij vind dat je de wereld bedot met make up en haarverf en wat er maar is uitgevonden om jezelf mooier te maken. Dat je jezelf verbergt en dat dat fout is. En daar kwam weer dat oude gevoel naar boven, dat ik iets ben wat ik niet mag zijn: ijdel.

Weerstand
Een paar jaar geleden deed ik bij het CLI de vrouwenstudies. Een jaar lang heb je de kans om te kijken naar je eigen vrouw-zijn en daarin bij te stellen wat je wil bijstellen. Ik had een enorme weerstand toen ik er aan begon. Bang voor wijvengezeik, voor slachtofferschap, voor zijigheid. En bang dat ik na de vrouwenstudies geen waarde meer zou hechten aan het uiterlijk. Dat leek me een vreselijk vooruitzicht (ook voor anderen, haha). Tien kilo aankomen, vettige haren mèt uitgroei en met saai en make-uploos hoofd door het leven gaan. In plaats daarvan deden de vrouwenstudies mij mijn ijdelheid omarmen. Hé, dat is nou juist een van de leuke dingen van het leven; dat je het mooier kan maken. Dus bedot ik mijn omgeving – mega – met eyeliner, oogschaduw, mascara, haarverf en push up bra. And I’m loving it.

» Kleiner…beter?

Size does matter. In energie dan.

Ik kwam het laatst weer tegen in een reading; jezelf kleiner maken dan de ander. Je kan het bescheidenheid noemen. Misschien zit er ook wel iets in de Hollandse mentaliteit van ‘je kop niet boven het maaiveld uitsteken’. In essentie komt het veelal voort uit de wens om je veilig te voelen, is mijn ervaring. Als je jezelf klein maakt, hoeft een ander het niet te doen.  In de praktijk werkt het helaas lang niet altijd. In tegendeel. Het kan averechts werken, dat een ander je nog kleiner maakt. Maar op de een of andere manier kan zo’n patroon hardnekkig zijn, zoals wel vaker het geval is met patronen! Vindt iemand je niet aardig, shit, dan doe je iets niet goed, dus hopla, jezelf nog kleiner maken. Op de een of andere manier kan dat veiliger voelen dan in je kracht gaan staan. Terwijl het laatste  andere mensen zo mooi kan uitnodigen om hetzelfde te doen. Jij in je kracht, de ander in zijn kracht. Wauw, dan kunnen er mooie dingen gebeuren.

» Wauw…Rhodos

Afgelopen week was ik op Rhodos in Griekenland. De Michaelslijn (zie eerdere berichten) loopt hier doorheen. Ik heb inmiddels een extra antenne ontwikkeld voor een energieplek op de Michaelslijn; ik kan zo maar vol schieten zodra ik er op sta. Op de eerste energieplek (de berg Kamiros) stond ik met wazige ogen te knipperen om m’n mascara niet te veel uit te laten lopen (ja, we willen er ook op een energieplek nog een beetje leuk uit zien). Was er nog maar net, en was al weer een zacht ei.

Ik heb een paar goeie plekken bezocht, sommige heel afgelegen, zoals een Zeus tempel op de berg Ataviros. Andere plekken vol met toeristen, zoals de tempel bij Lindos. Vlakbij de Ataviros is een klooster, Artamiti, dat eveneens op de lijn licht. Halverwege een berg, met een olijfboom van 600 jaar oud op het binnenplein en een moestuintje dat geurde naar selderij. Als je het terrein van het klooster op stapt voel je dat het volkomen logisch is dat deze plek op de energielijn ligt. Er kwamen hier bij mij geen tranen, wel een hoop lol. De priester die hier waakt over het klooster paste volledig bij de energie van de plek. Vol humor en genegenheid. Bij het verlaten van het kerkje kreeg ik een snoepje en een vette knipoog. Op de binnenplaats nodigde hij mij en mijn reisgezelschap uit om om beurten eens flink de klok te luiden. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen. Nederland kende hij wel, vooral van de mooie vrouwen. Ik was een tikje in verwarring…moet zo’n man niet eigenlijk heel devoot zijn ding doen? Nee…hier niet. Hij liep mee tot buiten het klooster en wees me op een grote olijfboom met een gat in de stam. Hij wenkte me, gebaarde om door het gat te kijken. De olijkste priester van Griekenland keek me guitig aan vanachter de boom. En herinnerde mij er aan hoeveel er te lachen valt in het leven.

IMAG1662

 

 

 

» Sacra di San Michele: de kunst van het geven en ontvangen

Bij een bezoek aan de Sacra di San Michele krijgen we een paar mooie levenslessen mee.

Ik had me er al weken op verheugd; na dagen dolce far niente aan de Italiaanse Rivièra een energietripje naar de Sacra di San Michele. Man en kinderen konden zich er ook wel in vinden. In plaats van in één ruk door naar huis, nog even naar de bergen boven Turijn, waar de Sacra di San Michele je al in de verte begroet vanaf een hoge rotspunt. De Sacra ligt op de Michaelslijn, een energielijn van Ierland, via Engeland (St. Michaels Mount), Frankrijk (o.a. Mont St. Michel), Italië en Griekenland naar Israël. Ik heb eerder over geschreven, o.a. Energieplekken, een bericht over de Mont Saint Michel en een blog over Turijn.

Na twee weken strand en zon en simpele lol belanden we in grauwige bergen. Het miezert. M’n lief heeft er moeite mee dat we de zee en de zon verlaten hebben. De kinderen gaan mee in mijn enthousiasme voor een bezoek aan de Sacra.

Energie stromen met hindernissen
Vlakbij de sacra is er een koffietentje. Mijn kinderen hebben ervaring met energie stromen en vinden het leuk om gezamenlijk ‘in te stromen’. Dat doen we op het terras bij het koffietentje. We zijn de enige bezoekers, dus we hoeven geen rare blikken te verwachten. Energie stromen…Tja, hoe kan ik dat het beste uitleggen? Ogen dicht, concentreren en voelen dat je leeft. Dat is het in het kort. Dochter doet enthousiast mee totdat er een boel wespen om haar heen cirkelen. Zoon (tot dan toe ook aan het concentreren) vindt het natuurlijk hilarisch. “Nou”, zei dochter, “dan zet ik maar een houdt-wespen-op-afstand-energieveld om me heen”. Het lijkt nog te werken ook.

De energie is sterk voelbaar bij een ruïne voor de Sacra. Ik ga er zitten en voel de energie. De kinderen drentelen om me heen. “Gaan we straks ook naar binnen?” “Moet dat echt?” “Waar gaan we eten vanavond?” “Mam, heb je die mensen daar gezien, die daar zo staan te chagrijnen?” Man probeert ook iets van de energie te voelen. Ik zie ‘m denken “wat doen we hier eigenlijk?” en vooral “zal je net zien dat ik niets voel”. Hij voelt vooral een boel weerstand. Ik proef de energie en kan het niet goed in woorden vatten. De weerstand snap ik. Wat is nu eigenlijk de essentie van die plek? Ook ik puzzel. Het voelt goed, het voelt levendig, maar er is ook iets wat ik niet meteen kan duiden.

Energiestromen bij de ruïne
Energiestromen bij de ruïne
Sacra di San Michele
Sacra di San Michele

Het begint hard te regenen als we de ‘Stairway of the dead” beklimmen; de trap die leidt naar de Sacra. Het schijnt dat mensen hier vroeger de lijken van hun overledenen neerlegden om hen een goede reis naar het hiernamaals te geven. Het tweede deel van de trap is overdekt. Hier zitten we een tijdje. Het regent gelukkig zo hard dat de kinderen ook geen haast hebben om verder te gaan. Ook hier is de energie heel goed voelbaar. Ik tune opnieuw in. Ik was naar de Sacra toe gegaan met een vraag, die vraag haal ik op dat moment naar voren.

Vraag en antwoord
Man en ik begonnen de vakantie met een boel gekibbel. Stom gekibbel over het huishouden. We vinden allebei dat we meer doen dan de ander. Ken je dat? Dat je de vaatwasser staat uit te ruimen en ondertussen denkt “Zie mij nou hard werken man, zie het nou!!”. Hilarisch natuurlijk, maar op zo’n moment zie ik de humor er niet van in. Bij de Sacra haal ik in gedachten mijn vraag naar voren. Wat kan ik er aan doen om te voorkomen dat we in die strijd belanden? Ik krijg zo maar een antwoord. Het is net of die plek tegen me zegt “ga maar op zoek naar de lol van het geven en de lol van het ontvangen”. Oei, het antwoord is even slikken maar het voelt ook heel raak. Ik was vergeten dat geven veel lol kan opleveren. ‘Geven’ -in de zin van opruimen en schoonmaken- was voor mij ‘moeten’ en ‘sloven’ geworden. Kan ik daar de lol van in zien? Van het zorgen voor mijn gezin? Ja, natuurlijk! Zo kan ik het ook zien! En ontvangen? Dat is nog lastiger, maar wel een leuke uitdaging.

En wie leren het snelst?
In de auto onderweg naar huis vertel ik over mijn ervaring bij de Sacra. Ik check Facebook en zie een bericht in de ‘Weggeefhoek Arnhem’ van een vrouw die niet genoeg geld heeft om een verjaardagscadeau voor haar zoontje te kopen. “Dan mag hij mijn Playmobil piratenschip!” roept zoon. “En hij mag mijn Playmobil boswachtershuis!” zegt dochter. Ik stuur een berichtje aan de vrouw. Ze is dankbaar en blij. En wij ook. Eenmaal thuis gaan we door. We zetten een doos met boeken en wat andere spullen voor ons huis, “gratis meenemen” zetten we erbij. ’s Avonds zijn er nog maar een paar boeken over. Er ligt een briefje in de doos: “Hartelijk dank voor ‘Grieks op reis’ en Paul Theroux, we zijn er heel blij mee”. Wij ook.

En dan het huishouden
Het advies dat zo maar oppopte bij de Sacra helpt. Ik schrob de keuken en vraag me niet af of manlief wel evenveel doet als ik. Ik vraag me niet af of hij wel in de gaten heeft hoe ik daar sta te zwoegen. Ik doe het en voel hoe ik er aan bijdraag dat het goed voelt in huis. Dat scheelt een boel.

Er gebeurt nog meer op de Sacra
We maken een boel mee daar bij de Sacra. Eenmaal in de kerk zien we een trappetje waarmee je bij de crypte belandt. Er zit een hek voor en daarachter zien we een mandje met briefjes en geld er in. “Kan je daar een wens doen? ” vraagt dochter. Ik denk, waarom niet? Ik vertel de kinderen dat de Sacra vast een goede plek is om dingen los te laten die je wilt loslaten en een mooie wens te doen voor de toekomst. Ik diep pennen en papier uit mijn tas. We schrijven wat op een briefje. Als dochter klaar is ziet ze dat de pen is doorgedrukt op de kerkbank. Ze schrikt als ze ziet dat haar wens er nu voor iedereen te lezen is. Ik vind het eigenlijk wel een mooi idee. Maar het voelt ook alsof we de regels van de kerk overtreden. Met een beetje poetsen krijgen we haar boodschap aardig weg. De kinderen leggen hun briefje bij de andere briefjes in de crypte. Een priester geeft dochter een high five. Ik grinnik. Mijn briefje gooi ik buiten van de rots af. Ons zelf verzonnen ritueel helpt me om helder te krijgen wat ik niet meer wil en wat belangrijk voor me is. Het helpt de kinderen ook, zie ik. Een prachtig einde van een heerlijke vakantie.

Ontvang!
Het is het thema ontvangen waar ik nog flink op aan het kauwen ben. Dat is voor mij nog veel moeilijker dan geven. De Sacra heeft me genoeg huiswerk gegeven…