» Energieplekken in Genua

In augustus verbleef ik in Genua. de stad die dichter Ilja Leonard Pfeijffer verkoos boven Rome. Tijdens een fietstocht naar Rome deed hij Genua aan. Na zijn reis is hij terug gegaan. Niet als toerist, maar om er te wonen. Als Rome-liefhebber vroeg ik me af wat Genua meer te bieden heeft. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Maar ik ben Ilja Leonard Pfeijffer niet.

De stad heeft iets stugs en ruigs. De energieplekken die er te vinden zijn niet. Maar liefst vijf vond ik er in het boek Dance of the Dragon. Een boek over een krachtige energielijn van Mount Carmel in Israel naar Skellig Michael in Ierland. Eigenlijk gaat het om twee energielijnen, een ‘mannelijke’ en een ‘vrouwelijke’. Die lijnen doorkruisen het land als een soort slangen. Soms komen ze zelfstandig naar het aardoppervlak, soms kruisen ze elkaar. De plekken waar die lijnen naar boven komen zijn sinds lange tijd vaak heilige plekken. Plaatsen die tijdens de opkomst van het christendom veelal zijn geconfisqueerd door de kerk.

Ik heb de plaatsen in Genua niet allemaal kunnen bezoeken. Bij mijn eerste ronde door de stad bleken alle kerken gesloten. Bij ronde nummer 2 werden er net diensten gehouden. Pas bij een derde bezoek kon ik gaan intunen op de plekken. Maar de drie kerken die ik bezocht waren het waard.

Mijn hotel bleek op een steenworp afstand van de San Siro te liggen. Een kerk verstopt tussen steegjes. Subtiele plek, aangenaam om er energie te stromen.

San Lorenzo in Genua, lastig intunen tijdens een dienst

Een andere energieplek bevindt zich in de San Lorenzo, de grote kathedraal van Genua. Het was even zoeken waar de energielijnen elkaar precies kruisen, maar het is een aangename plek.

Twee leeuwen bewaken de ingang van de San Lorenzo in Genua

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij locatie nummer drie, de San Stefano, komt de energielijn naar boven bij een beeld van aartsengel Michaël. Dat beeld was weggestopt in de crypte onder het altaar, achter een gordijn. Blijkbaar waren er meer ‘energietoeristen’ op bezoek geweest en daar is de katholieke kerk niet van gediend. Uiteindelijk was er een aardige priester die een spotje aandeed en het gordijn opzij schoof. Een andere priester keek me aan met een blik ‘daar heb je d’r weer zo eentje’. Ja, deze maffe vrouw heeft een tijdje energie zitten stromen daar. Gelukkig lieten ze mij m’n gang gaan. Conclusie van deze mafkees: veel zachte plekken in een harde stad.

Crypte van de San Stefano. Nog steeds geen beeld van Michael te zien…
Het beeld van Michael verstopt achter een gordijn
San Stefano, Genua, het duurde even, maar dan heb je ook wat

» Ik word steeds dommer

In het verleden was ik behoorlijk gehecht aan mijn rationele kant. Ik las veel, en vooral boeken met een hoog abstractieniveau. Wittgenstein, Chomsky, Foucault. Alles om de geest te scherpen.

Ik moet er niet meer aan denken. Sinds mijn intuïtie de boventoon voert is de behoefte verdwenen om het mijzelf op het intellectuele vlak moeilijk te maken. En ach, wat kan het toch heerlijk zijn om géén mening te hebben. Kan ik iedereen aanraden om een dag te proberen.

Natuurlijk is het soms nodig om mijn ratio in te schakelen. Ik probeer het dan heel bewust te doen. Ik stel me voor dat er in mijn hoofd een knop zit die mijn denkvermogen vertegenwoordigd. In noodzakelijke gevallen zet ik die op een hoge stand. En regelmatig zet ik de knop omlaag. Want met intuïtie kom ik vaak verder dan met de pure denkkracht.

» Energieplekken: wat voel je dan?

Afgelopen zaterdag was ik in de Mariakapel van de Sint Jan in Den Bosch. Een populaire plek waar honderden mensen dagelijks naar toe komen om bijvoorbeeld een kaarsje te branden en om te kijken naar het prachtige beeld van Maria en de vele bloemen. Het is ook een oude energieplek, die al lang bestond voordat er een kerk op werd gebouwd (zie ook mijn vorige berichtjes over energieplekken in Nederland en energieplekken in Europa).

Leuke vraag: wat voel je daar dan?
In feite is dat voor iedereen weer anders en kan het ook op verschillende momenten in je leven anders zijn. In de Mariakapel is het voor mij in ieder geval een energie met vrouwelijke kwaliteiten. Het heeft geen zin om mijn ervaringen bij die plek te vertellen, ik zou je niet te veel willen ‘sturen’ in je eigen beleving. Maar ik stuur je wel een beetje. Wat in ieder geval helpt voor het ervaren van de energie: vooraf en ter plekke je hoofd leeg maken, of mediteren, proberen alleen maar te ‘zijn’. En dan de ervaring aangaan: wat gebeurt er met je, voel je het ergens in je lichaam, wat maakt dat je het juist daar voelt? Wat mij ook helpt: door de laag ‘kerk-energie’ heen gaan en kijken naar de essentie van de plek. Voor dat je het weet beland je in een energie waarin het bijvoorbeeld draait om lijden. Mocht je in die energielaag terecht komen, dat weet je dat je nog een niveau dieper moet, want ik geloof niet dat er een energieplek bestaat die in essentie communiceert dat het leven lijden zou moeten zijn.