» Hoe hou je van iemand?

Dertien jaar geleden kwam mijn prachtige stiefzoon in mijn leven en ik besloot onmiddellijk om heel veel van hem te gaan houden. Hij was toen een jaar oud. Op zijn tweede, in de peuterpubertijd, vond ik dat soms lastig. Ik kan me een kampeervakantie herinneren, waarbij hij op de momenten dat mijn man naar het toilettengebouw ging, onbedaarlijk huilde. Hij wilde niet bij mij zijn, maar bij zijn papa. Andere campinggasten keken mij met een mengeling van nieuwsgierigheid, verbazing en medelijden aan. “Dat kind wil niet bij zijn moeder zijn” leken ze te denken. Zo zag ik dat. En ik vond dat moeilijk. En ging dus mijn best doen. Overcompenseren. Ik wilde zo graag al mijn liefde aan mijn pluskind geven, dat ik er moeite in ging stoppen.

“Van wie hou je meer?”

Later, toen hij een zusje had gekregen, vroeg hij mij “van wie hou je meer?”. Ik legde hem uit dat ik van hen beide evenveel hield. Dat ik bij allebei liefde voel en dat het toch ook anders voelt, omdat ze allebei zo anders zijn. Dat vond hij lastig, hij wilde dat ik een keuze maakte en dat wilde ik niet. Ik ging nog meer mijn best doen. Nog wat later vond hij dat zijn zusje werd voorgetrokken. Ik probeerde zo neutraal mogelijk te kijken naar hoe mijn lief en ik ons naar hen beiden gedroegen en kon het voortrekken
niet ontdekken. Misschien wel andersom. Door het overcompenseren. Hij kreeg duurdere cadeaus, bijvoorbeeld. Meer aandacht. Alles om maar te voorkomen dat hij zich benadeeld zou voelen. En toch gebeurde misschien wel precies dat. En ondertussen communiceerde ik impliciet aan hem “zie eens wat ik allemaal voor je doe”. Hij zag het niet. Logisch. Het is helemaal niet fijn als iemand zo haar best voor je doet.

Moeite

Inmiddels weet ik dat het niet werkt. Moeite stoppen in iets. In een relatie. Dat moeite-energie er voor zorgt dat iets moeizaam wordt, zwaar, niet vanzelf. Aandacht besteden aan iemand: ja! Moeite stoppen in iemand: nee. Mijn initiële enthousiasme om zo veel mogelijk van hem te houden veranderde in moeite. Ik heb daar heel veel van geleerd. En leer nog steeds heel veel. Dat liefde soms minder een werkwoord mag zijn. Dat het een ‘one way street’ mag zijn. Ik hoef niet evenveel terug te krijgen. Ik leer ook over mijn eigen behoeftes voorop stellen. Dat ik niet voortdurend hoef uit te gaan van andermans behoeftes. Dat dàt niet de manier is om liefde te krijgen of liefde te geven. Dat ik achterover mag leunen en alleen maar met waardering naar hem hoef te kijken. Dat ik alleen maar liefde hoef te voelen. Niet geven, niet werken, maar voelen en zijn.

» Weetje van de week: je hart kan licht geven!

Ik verdiep me momenteel in de meridianen. Dat zijn -net als de chakra’s- energiepunten in je lichaam. Normaliter lees ik niet veel over energie en energiewerk, want ik doe het liever. Maar ik heb een interessant boek te pakken, een encyclopedie eigenlijk, getiteld Het subtiele lichaam. Er staan interessante onderzoeken in. Het onderzoek dat het meeste blijft hangen bij mij: onderzoek naar het hart.

5000 maal sterker dan hersenen
Het hart is het electromagnetisch centrum van het lichaam. Het electromagnetisch veld van het hart is 5000 maal sterker dan dat van de hersenen. Ook is het hart organisch in staat om bepaalde hersenachtige functies uit te voeren, lees ik. Onder de juiste omstandigheden -zoals wanneer je je op je hart concentreert- begint je hart de hersenen te regelen. De beheersing van het lichaam door het hart leidt tot een hoger functionerende psychische en emotionele staat en een gezonder lichaam. Klinkt goed en sluit aan op mijn eigen gevoel, en dat is altijd prettig, als je eigen gevoel bevestigd wordt ;-)

Hart is de baas
Ik dacht altijd dat de hersenen de eerste respons op een binnenkomende gebeurtenis opwekken en dan onze reacties bevelen. Analyse laat echter zien (volgens Het subtiele lichaam) dat binnenkomende informatie eerst het hart beïnvloed en via het hart de hersenen en de rest van het lichaam. Weer wat geleerd. Prof. Dick Swaab schreef Wij zijn ons brein. Hij zal het er waarschijnlijk niet mee eens zijn. Ach, wetenschap is eigenlijk een vorm van religie. En bij de onderzoeken in ‘mijn’ boek denk ik, die wil ik wel geloven.

En een hart kan licht produceren!
Wat ik nog wel het meest bijzonder vind: een hart kan licht produceren. Onderzoek (o.a. aan de universiteit van Kassel in ’97) heeft laten zien dat in bepaalde omstandigheden een mediterende zichtbaar licht uit het hart kan opwekken. Degene die mediteert moet zich dan vooral op het hart concentreren. Honderdduizend fotonen per seconde is er gemeten. Geen idee hoeveel dat is, maar de achtergrond zond slechts twintig fotonen per seconde uit. Dus dat zag er vast schitterend uit daar in Kassel.

Als je je lichaam ziet als een universum, met planeten (chakra’s) en sterren (meridianen), dan is je hart de zon. Ik vind het een fijne metafoor. En een prettig idee om mijn hart de lichtgevende hoofdrol te geven.