» Sacra di San Michele: de kunst van het geven en ontvangen

Bij een bezoek aan de Sacra di San Michele krijgen we een paar mooie levenslessen mee.

Ik had me er al weken op verheugd; na dagen dolce far niente aan de Italiaanse Rivièra een energietripje naar de Sacra di San Michele. Man en kinderen konden zich er ook wel in vinden. In plaats van in één ruk door naar huis, nog even naar de bergen boven Turijn, waar de Sacra di San Michele je al in de verte begroet vanaf een hoge rotspunt. De Sacra ligt op de Michaelslijn, een energielijn van Ierland, via Engeland (St. Michaels Mount), Frankrijk (o.a. Mont St. Michel), Italië en Griekenland naar Israël. Ik heb eerder over geschreven, o.a. Energieplekken, een bericht over de Mont Saint Michel en een blog over Turijn.

Na twee weken strand en zon en simpele lol belanden we in grauwige bergen. Het miezert. M’n lief heeft er moeite mee dat we de zee en de zon verlaten hebben. De kinderen gaan mee in mijn enthousiasme voor een bezoek aan de Sacra.

Energie stromen met hindernissen
Vlakbij de sacra is er een koffietentje. Mijn kinderen hebben ervaring met energie stromen en vinden het leuk om gezamenlijk ‘in te stromen’. Dat doen we op het terras bij het koffietentje. We zijn de enige bezoekers, dus we hoeven geen rare blikken te verwachten. Energie stromen…Tja, hoe kan ik dat het beste uitleggen? Ogen dicht, concentreren en voelen dat je leeft. Dat is het in het kort. Dochter doet enthousiast mee totdat er een boel wespen om haar heen cirkelen. Zoon (tot dan toe ook aan het concentreren) vindt het natuurlijk hilarisch. “Nou”, zei dochter, “dan zet ik maar een houdt-wespen-op-afstand-energieveld om me heen”. Het lijkt nog te werken ook.

De energie is sterk voelbaar bij een ruïne voor de Sacra. Ik ga er zitten en voel de energie. De kinderen drentelen om me heen. “Gaan we straks ook naar binnen?” “Moet dat echt?” “Waar gaan we eten vanavond?” “Mam, heb je die mensen daar gezien, die daar zo staan te chagrijnen?” Man probeert ook iets van de energie te voelen. Ik zie ‘m denken “wat doen we hier eigenlijk?” en vooral “zal je net zien dat ik niets voel”. Hij voelt vooral een boel weerstand. Ik proef de energie en kan het niet goed in woorden vatten. De weerstand snap ik. Wat is nu eigenlijk de essentie van die plek? Ook ik puzzel. Het voelt goed, het voelt levendig, maar er is ook iets wat ik niet meteen kan duiden.

Energiestromen bij de ruïne
Energiestromen bij de ruïne
Sacra di San Michele
Sacra di San Michele

Het begint hard te regenen als we de ‘Stairway of the dead” beklimmen; de trap die leidt naar de Sacra. Het schijnt dat mensen hier vroeger de lijken van hun overledenen neerlegden om hen een goede reis naar het hiernamaals te geven. Het tweede deel van de trap is overdekt. Hier zitten we een tijdje. Het regent gelukkig zo hard dat de kinderen ook geen haast hebben om verder te gaan. Ook hier is de energie heel goed voelbaar. Ik tune opnieuw in. Ik was naar de Sacra toe gegaan met een vraag, die vraag haal ik op dat moment naar voren.

Vraag en antwoord
Man en ik begonnen de vakantie met een boel gekibbel. Stom gekibbel over het huishouden. We vinden allebei dat we meer doen dan de ander. Ken je dat? Dat je de vaatwasser staat uit te ruimen en ondertussen denkt “Zie mij nou hard werken man, zie het nou!!”. Hilarisch natuurlijk, maar op zo’n moment zie ik de humor er niet van in. Bij de Sacra haal ik in gedachten mijn vraag naar voren. Wat kan ik er aan doen om te voorkomen dat we in die strijd belanden? Ik krijg zo maar een antwoord. Het is net of die plek tegen me zegt “ga maar op zoek naar de lol van het geven en de lol van het ontvangen”. Oei, het antwoord is even slikken maar het voelt ook heel raak. Ik was vergeten dat geven veel lol kan opleveren. ‘Geven’ -in de zin van opruimen en schoonmaken- was voor mij ‘moeten’ en ‘sloven’ geworden. Kan ik daar de lol van in zien? Van het zorgen voor mijn gezin? Ja, natuurlijk! Zo kan ik het ook zien! En ontvangen? Dat is nog lastiger, maar wel een leuke uitdaging.

En wie leren het snelst?
In de auto onderweg naar huis vertel ik over mijn ervaring bij de Sacra. Ik check Facebook en zie een bericht in de ‘Weggeefhoek Arnhem’ van een vrouw die niet genoeg geld heeft om een verjaardagscadeau voor haar zoontje te kopen. “Dan mag hij mijn Playmobil piratenschip!” roept zoon. “En hij mag mijn Playmobil boswachtershuis!” zegt dochter. Ik stuur een berichtje aan de vrouw. Ze is dankbaar en blij. En wij ook. Eenmaal thuis gaan we door. We zetten een doos met boeken en wat andere spullen voor ons huis, “gratis meenemen” zetten we erbij. ’s Avonds zijn er nog maar een paar boeken over. Er ligt een briefje in de doos: “Hartelijk dank voor ‘Grieks op reis’ en Paul Theroux, we zijn er heel blij mee”. Wij ook.

En dan het huishouden
Het advies dat zo maar oppopte bij de Sacra helpt. Ik schrob de keuken en vraag me niet af of manlief wel evenveel doet als ik. Ik vraag me niet af of hij wel in de gaten heeft hoe ik daar sta te zwoegen. Ik doe het en voel hoe ik er aan bijdraag dat het goed voelt in huis. Dat scheelt een boel.

Er gebeurt nog meer op de Sacra
We maken een boel mee daar bij de Sacra. Eenmaal in de kerk zien we een trappetje waarmee je bij de crypte belandt. Er zit een hek voor en daarachter zien we een mandje met briefjes en geld er in. “Kan je daar een wens doen? ” vraagt dochter. Ik denk, waarom niet? Ik vertel de kinderen dat de Sacra vast een goede plek is om dingen los te laten die je wilt loslaten en een mooie wens te doen voor de toekomst. Ik diep pennen en papier uit mijn tas. We schrijven wat op een briefje. Als dochter klaar is ziet ze dat de pen is doorgedrukt op de kerkbank. Ze schrikt als ze ziet dat haar wens er nu voor iedereen te lezen is. Ik vind het eigenlijk wel een mooi idee. Maar het voelt ook alsof we de regels van de kerk overtreden. Met een beetje poetsen krijgen we haar boodschap aardig weg. De kinderen leggen hun briefje bij de andere briefjes in de crypte. Een priester geeft dochter een high five. Ik grinnik. Mijn briefje gooi ik buiten van de rots af. Ons zelf verzonnen ritueel helpt me om helder te krijgen wat ik niet meer wil en wat belangrijk voor me is. Het helpt de kinderen ook, zie ik. Een prachtig einde van een heerlijke vakantie.

Ontvang!
Het is het thema ontvangen waar ik nog flink op aan het kauwen ben. Dat is voor mij nog veel moeilijker dan geven. De Sacra heeft me genoeg huiswerk gegeven…

» Plek om nog eens terug te komen: Grebbeberg

Op de Grebbeberg -of Heimensberg- is er een energieplek. Vorige week bezocht ik ‘m. Ik ging er met verdriet en verwarring naar toe en verliet de berg opgeladen en vol genegenheid en acceptatie. Nu is het niet zo dat je “gewoon even op die plek moet staan” om dit resultaat te krijgen. Bewust zijn helpt. Ik ben er bewust energie gaan stromen, oude energie loslaten, mijzelf opvullen met alles waar ik me mee wilde opvullen. Maar die plek helpt wel!

 

De elementen hielpen ook een handje; de zon brak door op het moment dat ik de plek betrad en belichtte precies het pad om in het midden ervan te komen. En ik had ‘m (op een doordeweekse dag) helemaal voor mij alleen.

 

Keltische ringburgwal
De energieplek op de Grebbeberg is ooit door de Kelten gemarkeerd met een ringburgwal. Wat het precieze doel was van deze wal, daar zijn de geleerden het niet over eens. Ik vermoed dat het vooral een markering was van de plek en dat men er kwam voor kennis of healing. Het is een aarden wal van een paar meter hoog, half rond, met 1 opening. Binnen deze halve cirkel bevindt zich een cirkel van bomen en daarbinnen is er een open plek. Op die plek heb ik energie gestroomd.

 

“Maar die plek helpt wel”?!
Misschien vraag je je af hoe een stukje grond kan helpen om zaken helder te krijgen voor jezelf.  Het heeft niet zo veel zin om op zoek te gaan naar een rationele verklaring, want die is er niet. Dit is iets wat los staat van ratio, al zijn er natuurlijk vanuit de ratio allerlei verklaringen mogelijk (wat dacht je van “suggestie”, haha). Voor mij is het in ieder geval een bijzondere plek, waar ik zeker nog eens terug kom.

 

Hier zie je de opening in de ringburgwal
Vanaf de oostelijke kant kan je met een trap de cirkel betreden

» Het Pantheon!

Ik ben blijkbaar een van de weinige mensen in Nederland die schrijft over krachtplekken. Ik krijg veel hits op mijn berichtjes over energieplekken in Nederland en in het buitenland. Dus ik deel er weer eentje, een voormalige energieplek: het Pantheon in Rome. Een voormalige tempel van de Romeinen, een architectonisch hoogstandje en al sinds 607 een kerk. Maar dat laatste voelt niet echt zo, het lijkt wel alsof de katholieke kerk hier niet echt haar stempel op heeft kunnen drukken. Het is een van mijn favoriete plekken in mijn favoriete stad.

 

occulum van het Pantheon

Het occulum zit er niet voor niets

Rosita Steenbeek (schrijfster en Rome-kenner/bewoner) beschrijft in Terug naar Rome hoe Pasen wordt gevierd in het Pantheon. Dan dwarrelen er rode rozenblaadjes naar beneden via het oculum. Al ben ik niet katholiek, dat zou ik wel eens willen meemaken. Het occulum, het grote ronde gat in de koepel, is ooit zo ontworpen dat de baan licht tijdens de lente-equinox precies op de bovenste rand van de koepel valt en tijdens de herfst-equinox precies op de grote antieke deur. Het zijn de momenten waarop de zon loodrecht boven de evenaar staat en dag en nacht op aarde overal even lang duren.

Pantheon, Rome, een van mijn favoriete plekken

Achtentwintig karren met beenderen: het heeft niet echt geholpen

Het werd al een kerk in 607. Achtentwintig karren met beenderen van eerste christenen zijn er destijds naar toe gebracht om de heidense goden te verjagen. Het heeft naar mijn idee niet echt geholpen. Het lijkt meer een sociale plek, waar mensen kletsen en lol hebben. Dat heeft volgens mij ook te maken met de plek zelf. Ik denk dat het ooit een energieplek was. Heerlijk om er een tijdje te zitten. En lol te hebben over het feit dat er om de vijf minuten een bandje door de ruimte schalt “Silencio! Silence please! Un peut de silance sil vous plaît!”. Niemand trekt zich er wat van aan.

Oja, denk je ‘huh, energieplek? krachtplek? Wat IS dat?’, lees dan eerdere berichten over energieplekken op aarde, bijvoorbeeld Energieplekken in Nederland of bijvoorbeeld Energieplekken, wat voel je dan? . Of beter – en veel leuker- bezoek er een.

» Energieplekken in Genua

In augustus verbleef ik in Genua. de stad die dichter Ilja Leonard Pfeijffer verkoos boven Rome. Tijdens een fietstocht naar Rome deed hij Genua aan. Na zijn reis is hij terug gegaan. Niet als toerist, maar om er te wonen. Als Rome-liefhebber vroeg ik me af wat Genua meer te bieden heeft. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Maar ik ben Ilja Leonard Pfeijffer niet.

De stad heeft iets stugs en ruigs. De energieplekken die er te vinden zijn niet. Maar liefst vijf vond ik er in het boek Dance of the Dragon. Een boek over een krachtige energielijn van Mount Carmel in Israel naar Skellig Michael in Ierland. Eigenlijk gaat het om twee energielijnen, een ‘mannelijke’ en een ‘vrouwelijke’. Die lijnen doorkruisen het land als een soort slangen. Soms komen ze zelfstandig naar het aardoppervlak, soms kruisen ze elkaar. De plekken waar die lijnen naar boven komen zijn sinds lange tijd vaak heilige plekken. Plaatsen die tijdens de opkomst van het christendom veelal zijn geconfisqueerd door de kerk.

Ik heb de plaatsen in Genua niet allemaal kunnen bezoeken. Bij mijn eerste ronde door de stad bleken alle kerken gesloten. Bij ronde nummer 2 werden er net diensten gehouden. Pas bij een derde bezoek kon ik gaan intunen op de plekken. Maar de drie kerken die ik bezocht waren het waard.

Mijn hotel bleek op een steenworp afstand van de San Siro te liggen. Een kerk verstopt tussen steegjes. Subtiele plek, aangenaam om er energie te stromen.

San Lorenzo in Genua, lastig intunen tijdens een dienst

Een andere energieplek bevindt zich in de San Lorenzo, de grote kathedraal van Genua. Het was even zoeken waar de energielijnen elkaar precies kruisen, maar het is een aangename plek.

Twee leeuwen bewaken de ingang van de San Lorenzo in Genua

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij locatie nummer drie, de San Stefano, komt de energielijn naar boven bij een beeld van aartsengel Michaël. Dat beeld was weggestopt in de crypte onder het altaar, achter een gordijn. Blijkbaar waren er meer ‘energietoeristen’ op bezoek geweest en daar is de katholieke kerk niet van gediend. Uiteindelijk was er een aardige priester die een spotje aandeed en het gordijn opzij schoof. Een andere priester keek me aan met een blik ‘daar heb je d’r weer zo eentje’. Ja, deze maffe vrouw heeft een tijdje energie zitten stromen daar. Gelukkig lieten ze mij m’n gang gaan. Conclusie van deze mafkees: veel zachte plekken in een harde stad.

Crypte van de San Stefano. Nog steeds geen beeld van Michael te zien…
Het beeld van Michael verstopt achter een gordijn
San Stefano, Genua, het duurde even, maar dan heb je ook wat