» Hoe je zo maar in de bak kan belanden

Ik ken een verhaal van een man die door wat vage kennissen werd uitgenodigd om te helpen bij een klus in Rotterdam. Laten we hem Sjaak noemen. Sjaak zei ja en ging mee, in zijn oude kloffie, veiligheidsschoenen aan. In de auto kreeg hij een tas op schoot geworpen. Die opende hij toen ze op de bestemming waren gearriveerd. Inhoud: tierips en wapens. Dit ging niet om een klus-klus, maar een plan om iemand te ontvoeren. Hij stapte uit en sputterde tegen, ze gingen toch klussen?

Toevallig kwam de politie net de hoek om. De andere mannen renden accuut weg. Sjaak niet. Hij dacht, ik heb niks gedaan. De politie vroeg hem de tas te openen, want ja, dat is toch raar als drie mannen wegrennen als je aan komt lopen. Sjaak werd gearresteerd en de anderen ook. Niemand geloofde dat hij zo naïef was. Zijn kluskleren en veiligheidsschoenen konden niet worden gezien als bewijs. Het waren tenslotte zijn vingerafdrukken op die tas. Sjaak ging een paar jaar de bak in.

Echt gebeurd.

Nou, Abeke, denk je misschien, wat moet ik met dit verhaal, ik ben toch niet zo naïef om midden in een kidnapping te belanden? En er dan ook nog een paar jaar voor de bak in te gaan omdat niemand gelooft dat ik dacht dat we gingen klussen??

Nou…Beland jij weleens in het verhaal van een ander? Stap je ergens enthousiast in, maar viel het vervolgens enorm tegen? Dat je in een horroropdracht belandt of een situatie waarin je een rol toebedeeld krijgt die je helemaal niet wil? Of dat je meegaat in wat anderen denken, “want zo doen we dat nou eenmaal hier”? Dan kan het toch ook voelen alsof je vast zit. Ik denk dat we allemaal wel eens de sjaak zijn.

Sjaak kon er overigens prima mee omgaan om een paar jaar te zitten. Dat zou anders kunnen zijn voor jou. Heb je het gevoel dat je vastzit en wil je nieuwe stappen zetten? Ik zeg, tijd voor een reading: jij weet zelf diep van binnen heel goed wat je nodig hebt om ergens uit te komen, ik tap in op jouw wijsheid en vertel het je. Hier lees je meer

» Nu even niet

Als jij je onbespied waant, doe je dan wel eens gekke dingen? Ik verblijf momenteel in een vakantiehuisje in een bos op de Veluwe. Ik had behoefte aan me-time en tijd om aan mijn bedrijf te werken in plaats van in mijn bedrijf. Ik rol altijd van de ene opdracht in de andere en doe er meestal meerdere tegelijk. Dat is fantastisch, maar het voelt soms ook vol. Dan krijg ik bijna de neiging om naar die klanten te roepen: NU EVEN NIET (in die of andere bewoordingen). Dat doe ik natuurlijk niet, want ik ben reuze blij met al die leuke klanten die ik heb, maar die aan-mijn-bedrijf-werk-vakantie moest er komen.

Dus hier zit ik, in bosrijk Garderen, met mijn vrienden de eekhoorn, de roodborst en de merel (en zo kan ik eigenlijk wel even doorgaan, want het stikt hier van de vogels). Ik heb een houten huis voor vier personen helemaal voor mezelf, met in het midden van het huis een dansvloer. Althans, ik denk dat het daarvoor bedacht is. Waarom zou je anders direct onder een lichtkoepel een grote open achthoekige plek, afgezet met een bies in het linoleum, maken? Daar start ik mijn dag, met dansen. Dat doe ik vaker, normaliter rol ik in mijn kantoor het vloerkleed aan de kant, ik zet een koptelefoon op en ga los. Hier dus op die dansvloer. Met koptelefoon, ogen veelal dicht. Met uitzicht op de tuin, meezingend met de muziek. Zo vals als een kraai waarschijnlijk, maar dat hoor ik toch niet met die koptelefoon. Ik zie eruit en klink dus als een volslagen idioot.

Nu wacht je vast op een ontknoping. Dat er plotseling bezoek kwam. Een buurvrouw of buurman die aanklopte op de terrasdeur om te klagen over mijn gekrijs. De beheerder die de belabberde wifi ging fixen. Een gluurder. Zoiets. Ik moet je teleurstellen. Misschien had ik publiek of klagers, maar heb ik ze niet gehoord of gezien. Kan zijn dat ze zuchtend zijn afgedropen. Kan ook zijn dat er niemand was die het zag. Maar jij ziet het voor je hè. Hoe ik daar losga. Ik hoop maar dat je het beeld weer van je netvlies krijgt. Ik had ook als ondertitel kunnen schrijven ‘hoe dansen mij helpt in mijn bedrijf’, want als je mij een beetje kent, weet je dat ik wel van wat drama hou, maar deze ging me toch te ver.

Ik heb een andere ontknoping bedacht voor deze blog. Misschien inspireer ik je namelijk om hetzelfde te doen. Niet het dansen en zingen, al kan ik dat ook echt aanbevelen, maar die werkvakantie. Gewoon even afstand nemen van je dagelijkse bezigheden en jezelf een paar cruciale vragen stellen. Voor mij zijn de belangrijkste: hoe voelt het om midden in mijn bedrijf te staan? Wat werkt goed, waar ben ik het meest enthousiast over? Wat werkt minder? Wat zijn mijn grote dromen en hoe kom ik daar dichterbij? Voor mij helpt ook altijd de vraag; wat als geld geen rol speelt? Wat ik in ieder geval weet: dan doe ik nog veel van wat ik nu doe, ik ben dol op mijn werk. Hoe is dat voor jou?

Geen tijd voor een hele week voor jezelf, boek dan een reading en healingsessie bij mij. In één sessie helderheid over hoe je verder wil en wat je helpt om daar te komen waar je wil komen. En als je jezelf helemaal een plezier wil doen doe je er ook nog een massage bij. Ga je herboren naar huis, net als ik straks.

» Sterven met een mergpijpje

Op zijn sterfbed at mijn schoonvader met smaak een mergpijpje. Het was eind februari, nog net voor de coronacrisis. Zijn goede vriend Roel van het verpleeghuis waar hij verbleef zat bij het bed. Ik zat aan het voeteneinde. Roel huilde, hij moest binnenkort zijn vriend missen. Mijn schoonvader hield zijn hand vast. Troostend. In zijn andere hand het mergpijpje. Hij maakte al etend goedkeurende geluiden en toen het op was likte hij al zijn vingers af. Hij dronk een smoothie met een rietje en likte daarna ook het rietje met smaak af. Het voelde even alsof ik in een absurde film was beland, maar dit was de manier waarop mijn schoonvader afscheid nam van het leven. Hij genoot er van tot het op was.

“Denk je dat er leven is na de dood?” vroeg hij mij. “Ik denk het wel” antwoordde ik. “Ik ook, ik ga naar mijn Coosje.” Zij was twee jaar eerder overleden. Het was duidelijk dat hij er klaar voor was. “Ik vind dit een mooie manier van doodgaan”, zei hij, “ik heb een heel fijn leven gehad en ben dankbaar voor de mensen om me heen.” Hij genoot van het bezoek van zijn kinderen en kleinkinderen, dan kwam er extra energie in hem en konden we genieten van zijn charme en humor.

“Wat zou je nog willen doen voordat je sterft?” vroeg mijn lief aan zijn vader. “Ik zou nog wel sneeuw willen zien, en kinderen die er in spelen.” Het was eind februari, de kans was klein. Toch was er op de ochtend van zijn begrafenis een klein laagje sneeuw. Een mooi eerbetoon aan een bijzondere man.

Het raakte me om te zien hoe zoveel liefde voor het leven gepaard kan gaan met zoveel aanvaarding van het einde ervan, en zin in een nieuw begin. Er zijn zoveel manieren om te sterven, voor deze teken ik. Heel bewust de stappen zetten en je opmaken voor een nieuwe reis.

Heb jij een vraag over de dood van een iemand? Wil je weten hoe het nu met een overledene gaat? Of puzzel je nog op iets in de relatie tot deze persoon? In een reading help ik je de antwoorden te vinden. Je bent van harte welkom, ook in deze coronatijd. Een reading en healing kan op anderhalve meter afstand en kan ook telefonisch of via Skype.

» Kleiner…beter?

Size does matter. In energie dan.

Ik kwam het laatst weer tegen in een reading; jezelf kleiner maken dan de ander. Je kan het bescheidenheid noemen. Misschien zit er ook wel iets in de Hollandse mentaliteit van ‘je kop niet boven het maaiveld uitsteken’. In essentie komt het veelal voort uit de wens om je veilig te voelen, is mijn ervaring. Als je jezelf klein maakt, hoeft een ander het niet te doen.  In de praktijk werkt het helaas lang niet altijd. In tegendeel. Het kan averechts werken, dat een ander je nog kleiner maakt. Maar op de een of andere manier kan zo’n patroon hardnekkig zijn, zoals wel vaker het geval is met patronen! Vindt iemand je niet aardig, shit, dan doe je iets niet goed, dus hopla, jezelf nog kleiner maken. Op de een of andere manier kan dat veiliger voelen dan in je kracht gaan staan. Terwijl het laatste  andere mensen zo mooi kan uitnodigen om hetzelfde te doen. Jij in je kracht, de ander in zijn kracht. Wauw, dan kunnen er mooie dingen gebeuren.

» Weetje van de week: je hart kan licht geven!

Ik verdiep me momenteel in de meridianen. Dat zijn -net als de chakra’s- energiepunten in je lichaam. Normaliter lees ik niet veel over energie en energiewerk, want ik doe het liever. Maar ik heb een interessant boek te pakken, een encyclopedie eigenlijk, getiteld Het subtiele lichaam. Er staan interessante onderzoeken in. Het onderzoek dat het meeste blijft hangen bij mij: onderzoek naar het hart.

5000 maal sterker dan hersenen
Het hart is het electromagnetisch centrum van het lichaam. Het electromagnetisch veld van het hart is 5000 maal sterker dan dat van de hersenen. Ook is het hart organisch in staat om bepaalde hersenachtige functies uit te voeren, lees ik. Onder de juiste omstandigheden -zoals wanneer je je op je hart concentreert- begint je hart de hersenen te regelen. De beheersing van het lichaam door het hart leidt tot een hoger functionerende psychische en emotionele staat en een gezonder lichaam. Klinkt goed en sluit aan op mijn eigen gevoel, en dat is altijd prettig, als je eigen gevoel bevestigd wordt ;-)

Hart is de baas
Ik dacht altijd dat de hersenen de eerste respons op een binnenkomende gebeurtenis opwekken en dan onze reacties bevelen. Analyse laat echter zien (volgens Het subtiele lichaam) dat binnenkomende informatie eerst het hart beïnvloed en via het hart de hersenen en de rest van het lichaam. Weer wat geleerd. Prof. Dick Swaab schreef Wij zijn ons brein. Hij zal het er waarschijnlijk niet mee eens zijn. Ach, wetenschap is eigenlijk een vorm van religie. En bij de onderzoeken in ‘mijn’ boek denk ik, die wil ik wel geloven.

En een hart kan licht produceren!
Wat ik nog wel het meest bijzonder vind: een hart kan licht produceren. Onderzoek (o.a. aan de universiteit van Kassel in ’97) heeft laten zien dat in bepaalde omstandigheden een mediterende zichtbaar licht uit het hart kan opwekken. Degene die mediteert moet zich dan vooral op het hart concentreren. Honderdduizend fotonen per seconde is er gemeten. Geen idee hoeveel dat is, maar de achtergrond zond slechts twintig fotonen per seconde uit. Dus dat zag er vast schitterend uit daar in Kassel.

Als je je lichaam ziet als een universum, met planeten (chakra’s) en sterren (meridianen), dan is je hart de zon. Ik vind het een fijne metafoor. En een prettig idee om mijn hart de lichtgevende hoofdrol te geven.

 

 

» Zo maar liefde

In essentie zijn er volgens mij maar twee emoties, angst en liefde. Soms lijkt het makkelijker om angst te voelen dan liefde. En dan hebben we vaak ook nog allemaal plaatjes geplakt op hoe liefde moet zijn. Hoe je je hoort te voelen. Hoe liefde hoort te zijn. Dat het groots moet zijn. Dat het er altijd moet zijn. Dat soort dingen. Al die verwachtingen van anderen en van jezelf.

Ik leerde in de post-graduateopleiding van het CLI een mooi begrip: zo maar liefde. Ga eens rustig zitten en proef het op je tong, proef het van binnen: zo maar liefde. Als ik het zelf doe dan voelt het alsof ik meer in het nu beland. Heerlijk om bij dat gevoel te komen en even diep te zuchten. Oja, zo kan het ook. Zo maar liefde.

Ik had zo’n week waarin mijn vermogen om de dingen met zorg te doen me in de steek liet. Ik vergat van alles, stapelde domme actie op domme actie en…was niet blij met mezelf. Kon er om lachen als een boer met kiespijn. In de basis liet ik me leiden door angst. Tijd om op zoek te gaan naar zo maar liefde. En als je eenmaal met dat begrip bezig gaat dan zie je het op allerlei plekken. Een boterbloem bijvoorbeeld, of elke willekeurige bloem. Zo maar liefde. En zo word ik in 2013 nog een flowerchild; power to the flower.

» No pain, no gain?

Iets om heerlijk overboord te gooien; het idee van no pain, no gain. Ik merk dat het bij mijzelf een hardnekkig idee is. Zwoegen, hard werken, dat hoort erbij. En niet alleen dat, maar ook: dat is belangrijk. Pfff, waarom eigenlijk? Wie doe ik daar een plezier mee? Niemand toch? En dus ben ik bezig met een projectje: het concept overboord gooien. Kost het enorm veel moeite om iets voor elkaar te krijgen? Kost het alleen maar energie en levert het weinig op? Dan is dit niet het juiste moment om het door te zetten. Dat is mijn nieuwe adagium.

Even doorbijten of niet?
De ene pain is de andere niet, dat is me inmiddels ook duidelijk. Soms ben ik gek op een beetje pijn, een beetje zwoegen. Een flinke schaatstocht is soms afzien, maar ook heel lekker. Niets aan veranderen dus.
En soms is het ook goed om je eigen oude pijn te voelen, zodat je het vervolgens kan loslaten. Ik merk het bij de vrouwenstudies die ik momenteel doe bij het CLI. Anderhalf jaar lang kijk ik op energieniveau naar mijn eigen vrouw zijn. Met veel weerstand. Want ik vind het toch gewoon leuk om een vrouw te zijn?

Wijvengezeik
In eerste instantie (de studie begon in januari) dacht ik dat mijn weerstand vooral zat op een angst voor zijïgheid, voor wijvengezeik. Die vrouwenstudies doe je namelijk met andere vrouwen. Bij les 2 kreeg ik het vermoeden dat het veel dieper zat (en heb ik na afloop vooral hard lopen vloeken waarom ik nou toch zo nodig die vrouwenstudies moest doen). Bij les 3 heb ik 3 uur lang gehuild en creëerde ik dus mijn eigen wijvengezeik. In die les stuitte ik op pijn die te maken heeft met mezelf -als vrouw- in allerlei situaties kleiner maken dan ik ben (lees ook Kleiner…beter?). In het verleden en soms in het nu. Ik sta niet te juichen om het aan te gaan, maar het voelt als de juiste weg, om een boel oud verdriet te kunnen opruimen. Pain met gain dus. Tja, dat kan dus ook.

Hardnekkig vastklampen of…
De no pain, no gain waar ik op doel gaat vooral om de momenten waarop het voelt alsof je tegen de stroom -jouw stroom- inzwemt. Ik heb bijvoorbeeld eens bij een organisatie gewerkt waar ik na mijn zwangerschap een baas kreeg die weinig fiducie had in jonge moeders op sleutelposities. Ik heb hard gewerkt om dat vooroordeel te bevechten. Het ging ten koste van mijn eigen gezondheid en leverde niets op. De stroom zei “hier word je niet gewaardeerd, ga”, het duurde een tijd voordat ik dat kon horen. De momenten waarop je hardnekkig vastklampt aan iets, zijn de momenten waarop je eigenlijk alles zou kunnen loslaten en gewoon maar meegaan op de stroom.

» Plek om nog eens terug te komen: Grebbeberg

Op de Grebbeberg -of Heimensberg- is er een energieplek. Vorige week bezocht ik ‘m. Ik ging er met verdriet en verwarring naar toe en verliet de berg opgeladen en vol genegenheid en acceptatie. Nu is het niet zo dat je “gewoon even op die plek moet staan” om dit resultaat te krijgen. Bewust zijn helpt. Ik ben er bewust energie gaan stromen, oude energie loslaten, mijzelf opvullen met alles waar ik me mee wilde opvullen. Maar die plek helpt wel!

 

De elementen hielpen ook een handje; de zon brak door op het moment dat ik de plek betrad en belichtte precies het pad om in het midden ervan te komen. En ik had ‘m (op een doordeweekse dag) helemaal voor mij alleen.

 

Keltische ringburgwal
De energieplek op de Grebbeberg is ooit door de Kelten gemarkeerd met een ringburgwal. Wat het precieze doel was van deze wal, daar zijn de geleerden het niet over eens. Ik vermoed dat het vooral een markering was van de plek en dat men er kwam voor kennis of healing. Het is een aarden wal van een paar meter hoog, half rond, met 1 opening. Binnen deze halve cirkel bevindt zich een cirkel van bomen en daarbinnen is er een open plek. Op die plek heb ik energie gestroomd.

 

“Maar die plek helpt wel”?!
Misschien vraag je je af hoe een stukje grond kan helpen om zaken helder te krijgen voor jezelf.  Het heeft niet zo veel zin om op zoek te gaan naar een rationele verklaring, want die is er niet. Dit is iets wat los staat van ratio, al zijn er natuurlijk vanuit de ratio allerlei verklaringen mogelijk (wat dacht je van “suggestie”, haha). Voor mij is het in ieder geval een bijzondere plek, waar ik zeker nog eens terug kom.

 

Hier zie je de opening in de ringburgwal

Vanaf de oostelijke kant kan je met een trap de cirkel betreden

» Het Pantheon!

Ik ben blijkbaar een van de weinige mensen in Nederland die schrijft over krachtplekken. Ik krijg veel hits op mijn berichtjes over energieplekken in Nederland en in het buitenland. Dus ik deel er weer eentje, een voormalige energieplek: het Pantheon in Rome. Een voormalige tempel van de Romeinen, een architectonisch hoogstandje en al sinds 607 een kerk. Maar dat laatste voelt niet echt zo, het lijkt wel alsof de katholieke kerk hier niet echt haar stempel op heeft kunnen drukken. Het is een van mijn favoriete plekken in mijn favoriete stad.

 

occulum van het Pantheon

Het occulum zit er niet voor niets

Rosita Steenbeek (schrijfster en Rome-kenner/bewoner) beschrijft in Terug naar Rome hoe Pasen wordt gevierd in het Pantheon. Dan dwarrelen er rode rozenblaadjes naar beneden via het oculum. Al ben ik niet katholiek, dat zou ik wel eens willen meemaken. Het occulum, het grote ronde gat in de koepel, is ooit zo ontworpen dat de baan licht tijdens de lente-equinox precies op de bovenste rand van de koepel valt en tijdens de herfst-equinox precies op de grote antieke deur. Het zijn de momenten waarop de zon loodrecht boven de evenaar staat en dag en nacht op aarde overal even lang duren.

Pantheon, Rome, een van mijn favoriete plekken

Achtentwintig karren met beenderen: het heeft niet echt geholpen

Het werd al een kerk in 607. Achtentwintig karren met beenderen van eerste christenen zijn er destijds naar toe gebracht om de heidense goden te verjagen. Het heeft naar mijn idee niet echt geholpen. Het lijkt meer een sociale plek, waar mensen kletsen en lol hebben. Dat heeft volgens mij ook te maken met de plek zelf. Ik denk dat het ooit een energieplek was. Heerlijk om er een tijdje te zitten. En lol te hebben over het feit dat er om de vijf minuten een bandje door de ruimte schalt “Silencio! Silence please! Un peut de silance sil vous plaît!”. Niemand trekt zich er wat van aan.

Oja, denk je ‘huh, energieplek? krachtplek? Wat IS dat?’, lees dan eerdere berichten over energieplekken op aarde, bijvoorbeeld Energieplekken in Nederland of bijvoorbeeld Energieplekken, wat voel je dan? . Of beter – en veel leuker- bezoek er een.

» Energieplekken in Genua

In augustus verbleef ik in Genua. de stad die dichter Ilja Leonard Pfeijffer verkoos boven Rome. Tijdens een fietstocht naar Rome deed hij Genua aan. Na zijn reis is hij terug gegaan. Niet als toerist, maar om er te wonen. Als Rome-liefhebber vroeg ik me af wat Genua meer te bieden heeft. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Maar ik ben Ilja Leonard Pfeijffer niet.

De stad heeft iets stugs en ruigs. De energieplekken die er te vinden zijn niet. Maar liefst vijf vond ik er in het boek Dance of the Dragon. Een boek over een krachtige energielijn van Mount Carmel in Israel naar Skellig Michael in Ierland. Eigenlijk gaat het om twee energielijnen, een ‘mannelijke’ en een ‘vrouwelijke’. Die lijnen doorkruisen het land als een soort slangen. Soms komen ze zelfstandig naar het aardoppervlak, soms kruisen ze elkaar. De plekken waar die lijnen naar boven komen zijn sinds lange tijd vaak heilige plekken. Plaatsen die tijdens de opkomst van het christendom veelal zijn geconfisqueerd door de kerk.

Ik heb de plaatsen in Genua niet allemaal kunnen bezoeken. Bij mijn eerste ronde door de stad bleken alle kerken gesloten. Bij ronde nummer 2 werden er net diensten gehouden. Pas bij een derde bezoek kon ik gaan intunen op de plekken. Maar de drie kerken die ik bezocht waren het waard.

Mijn hotel bleek op een steenworp afstand van de San Siro te liggen. Een kerk verstopt tussen steegjes. Subtiele plek, aangenaam om er energie te stromen.

San Lorenzo in Genua, lastig intunen tijdens een dienst

Een andere energieplek bevindt zich in de San Lorenzo, de grote kathedraal van Genua. Het was even zoeken waar de energielijnen elkaar precies kruisen, maar het is een aangename plek.

Twee leeuwen bewaken de ingang van de San Lorenzo in Genua

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij locatie nummer drie, de San Stefano, komt de energielijn naar boven bij een beeld van aartsengel Michaël. Dat beeld was weggestopt in de crypte onder het altaar, achter een gordijn. Blijkbaar waren er meer ‘energietoeristen’ op bezoek geweest en daar is de katholieke kerk niet van gediend. Uiteindelijk was er een aardige priester die een spotje aandeed en het gordijn opzij schoof. Een andere priester keek me aan met een blik ‘daar heb je d’r weer zo eentje’. Ja, deze maffe vrouw heeft een tijdje energie zitten stromen daar. Gelukkig lieten ze mij m’n gang gaan. Conclusie van deze mafkees: veel zachte plekken in een harde stad.

Crypte van de San Stefano. Nog steeds geen beeld van Michael te zien…

Het beeld van Michael verstopt achter een gordijn

San Stefano, Genua, het duurde even, maar dan heb je ook wat