Blog

» Weetje van de week: je hart kan licht geven!

Ik verdiep me momenteel in de meridianen. Dat zijn -net als de chakra’s- energiepunten in je lichaam. Normaliter lees ik niet veel over energie en energiewerk, want ik doe het liever. Maar ik heb een interessant boek te pakken, een encyclopedie eigenlijk, getiteld Het subtiele lichaam. Er staan interessante onderzoeken in. Het onderzoek dat het meeste blijft hangen bij mij: onderzoek naar het hart.

5000 maal sterker dan hersenen
Het hart is het electromagnetisch centrum van het lichaam. Het electromagnetisch veld van het hart is 5000 maal sterker dan dat van de hersenen. Ook is het hart organisch in staat om bepaalde hersenachtige functies uit te voeren, lees ik. Onder de juiste omstandigheden -zoals wanneer je je op je hart concentreert- begint je hart de hersenen te regelen. De beheersing van het lichaam door het hart leidt tot een hoger functionerende psychische en emotionele staat en een gezonder lichaam. Klinkt goed en sluit aan op mijn eigen gevoel, en dat is altijd prettig, als je eigen gevoel bevestigd wordt ;-)

Hart is de baas
Ik dacht altijd dat de hersenen de eerste respons op een binnenkomende gebeurtenis opwekken en dan onze reacties bevelen. Analyse laat echter zien (volgens Het subtiele lichaam) dat binnenkomende informatie eerst het hart beïnvloed en via het hart de hersenen en de rest van het lichaam. Weer wat geleerd. Prof. Dick Swaab schreef Wij zijn ons brein. Hij zal het er waarschijnlijk niet mee eens zijn. Ach, wetenschap is eigenlijk een vorm van religie. En bij de onderzoeken in ‘mijn’ boek denk ik, die wil ik wel geloven.

En een hart kan licht produceren!
Wat ik nog wel het meest bijzonder vind: een hart kan licht produceren. Onderzoek (o.a. aan de universiteit van Kassel in ’97) heeft laten zien dat in bepaalde omstandigheden een mediterende zichtbaar licht uit het hart kan opwekken. Degene die mediteert moet zich dan vooral op het hart concentreren. Honderdduizend fotonen per seconde is er gemeten. Geen idee hoeveel dat is, maar de achtergrond zond slechts twintig fotonen per seconde uit. Dus dat zag er vast schitterend uit daar in Kassel.

Als je je lichaam ziet als een universum, met planeten (chakra’s) en sterren (meridianen), dan is je hart de zon. Ik vind het een fijne metafoor. En een prettig idee om mijn hart de lichtgevende hoofdrol te geven.

 

 

» Zo maar liefde

In essentie zijn er volgens mij maar twee emoties, angst en liefde. Soms lijkt het makkelijker om angst te voelen dan liefde. En dan hebben we vaak ook nog allemaal plaatjes geplakt op hoe liefde moet zijn. Hoe je je hoort te voelen. Hoe liefde hoort te zijn. Dat het groots moet zijn. Dat het er altijd moet zijn. Dat soort dingen. Al die verwachtingen van anderen en van jezelf.

Ik leerde in de post-graduateopleiding van het CLI een mooi begrip: zo maar liefde. Ga eens rustig zitten en proef het op je tong, proef het van binnen: zo maar liefde. Als ik het zelf doe dan voelt het alsof ik meer in het nu beland. Heerlijk om bij dat gevoel te komen en even diep te zuchten. Oja, zo kan het ook. Zo maar liefde.

Ik had zo’n week waarin mijn vermogen om de dingen met zorg te doen me in de steek liet. Ik vergat van alles, stapelde domme actie op domme actie en…was niet blij met mezelf. Kon er om lachen als een boer met kiespijn. In de basis liet ik me leiden door angst. Tijd om op zoek te gaan naar zo maar liefde. En als je eenmaal met dat begrip bezig gaat dan zie je het op allerlei plekken. Een boterbloem bijvoorbeeld, of elke willekeurige bloem. Zo maar liefde. En zo word ik in 2013 nog een flowerchild; power to the flower.

» No pain, no gain?

Iets om heerlijk overboord te gooien; het idee van no pain, no gain. Ik merk dat het bij mijzelf een hardnekkig idee is. Zwoegen, hard werken, dat hoort erbij. En niet alleen dat, maar ook: dat is belangrijk. Pfff, waarom eigenlijk? Wie doe ik daar een plezier mee? Niemand toch? En dus ben ik bezig met een projectje: het concept overboord gooien. Kost het enorm veel moeite om iets voor elkaar te krijgen? Kost het alleen maar energie en levert het weinig op? Dan is dit niet het juiste moment om het door te zetten. Dat is mijn nieuwe adagium.

Even doorbijten of niet?
De ene pain is de andere niet, dat is me inmiddels ook duidelijk. Soms ben ik gek op een beetje pijn, een beetje zwoegen. Een flinke schaatstocht is soms afzien, maar ook heel lekker. Niets aan veranderen dus.
En soms is het ook goed om je eigen oude pijn te voelen, zodat je het vervolgens kan loslaten. Ik merk het bij de vrouwenstudies die ik momenteel doe bij het CLI. Anderhalf jaar lang kijk ik op energieniveau naar mijn eigen vrouw zijn. Met veel weerstand. Want ik vind het toch gewoon leuk om een vrouw te zijn?

Wijvengezeik
In eerste instantie (de studie begon in januari) dacht ik dat mijn weerstand vooral zat op een angst voor zijïgheid, voor wijvengezeik. Die vrouwenstudies doe je namelijk met andere vrouwen. Bij les 2 kreeg ik het vermoeden dat het veel dieper zat (en heb ik na afloop vooral hard lopen vloeken waarom ik nou toch zo nodig die vrouwenstudies moest doen). Bij les 3 heb ik 3 uur lang gehuild en creëerde ik dus mijn eigen wijvengezeik. In die les stuitte ik op pijn die te maken heeft met mezelf -als vrouw- in allerlei situaties kleiner maken dan ik ben (lees ook Kleiner…beter?). In het verleden en soms in het nu. Ik sta niet te juichen om het aan te gaan, maar het voelt als de juiste weg, om een boel oud verdriet te kunnen opruimen. Pain met gain dus. Tja, dat kan dus ook.

Hardnekkig vastklampen of…
De no pain, no gain waar ik op doel gaat vooral om de momenten waarop het voelt alsof je tegen de stroom -jouw stroom- inzwemt. Ik heb bijvoorbeeld eens bij een organisatie gewerkt waar ik na mijn zwangerschap een baas kreeg die weinig fiducie had in jonge moeders op sleutelposities. Ik heb hard gewerkt om dat vooroordeel te bevechten. Het ging ten koste van mijn eigen gezondheid en leverde niets op. De stroom zei “hier word je niet gewaardeerd, ga”, het duurde een tijd voordat ik dat kon horen. De momenten waarop je hardnekkig vastklampt aan iets, zijn de momenten waarop je eigenlijk alles zou kunnen loslaten en gewoon maar meegaan op de stroom.

» Plek om nog eens terug te komen: Grebbeberg

Op de Grebbeberg -of Heimensberg- is er een energieplek. Vorige week bezocht ik ‘m. Ik ging er met verdriet en verwarring naar toe en verliet de berg opgeladen en vol genegenheid en acceptatie. Nu is het niet zo dat je “gewoon even op die plek moet staan” om dit resultaat te krijgen. Bewust zijn helpt. Ik ben er bewust energie gaan stromen, oude energie loslaten, mijzelf opvullen met alles waar ik me mee wilde opvullen. Maar die plek helpt wel!

 

De elementen hielpen ook een handje; de zon brak door op het moment dat ik de plek betrad en belichtte precies het pad om in het midden ervan te komen. En ik had ‘m (op een doordeweekse dag) helemaal voor mij alleen.

 

Keltische ringburgwal
De energieplek op de Grebbeberg is ooit door de Kelten gemarkeerd met een ringburgwal. Wat het precieze doel was van deze wal, daar zijn de geleerden het niet over eens. Ik vermoed dat het vooral een markering was van de plek en dat men er kwam voor kennis of healing. Het is een aarden wal van een paar meter hoog, half rond, met 1 opening. Binnen deze halve cirkel bevindt zich een cirkel van bomen en daarbinnen is er een open plek. Op die plek heb ik energie gestroomd.

 

“Maar die plek helpt wel”?!
Misschien vraag je je af hoe een stukje grond kan helpen om zaken helder te krijgen voor jezelf.  Het heeft niet zo veel zin om op zoek te gaan naar een rationele verklaring, want die is er niet. Dit is iets wat los staat van ratio, al zijn er natuurlijk vanuit de ratio allerlei verklaringen mogelijk (wat dacht je van “suggestie”, haha). Voor mij is het in ieder geval een bijzondere plek, waar ik zeker nog eens terug kom.

 

Hier zie je de opening in de ringburgwal
Vanaf de oostelijke kant kan je met een trap de cirkel betreden

» Het Pantheon!

Ik ben blijkbaar een van de weinige mensen in Nederland die schrijft over krachtplekken. Ik krijg veel hits op mijn berichtjes over energieplekken in Nederland en in het buitenland. Dus ik deel er weer eentje, een voormalige energieplek: het Pantheon in Rome. Een voormalige tempel van de Romeinen, een architectonisch hoogstandje en al sinds 607 een kerk. Maar dat laatste voelt niet echt zo, het lijkt wel alsof de katholieke kerk hier niet echt haar stempel op heeft kunnen drukken. Het is een van mijn favoriete plekken in mijn favoriete stad.

 

occulum van het Pantheon

Het occulum zit er niet voor niets

Rosita Steenbeek (schrijfster en Rome-kenner/bewoner) beschrijft in Terug naar Rome hoe Pasen wordt gevierd in het Pantheon. Dan dwarrelen er rode rozenblaadjes naar beneden via het oculum. Al ben ik niet katholiek, dat zou ik wel eens willen meemaken. Het occulum, het grote ronde gat in de koepel, is ooit zo ontworpen dat de baan licht tijdens de lente-equinox precies op de bovenste rand van de koepel valt en tijdens de herfst-equinox precies op de grote antieke deur. Het zijn de momenten waarop de zon loodrecht boven de evenaar staat en dag en nacht op aarde overal even lang duren.

Pantheon, Rome, een van mijn favoriete plekken

Achtentwintig karren met beenderen: het heeft niet echt geholpen

Het werd al een kerk in 607. Achtentwintig karren met beenderen van eerste christenen zijn er destijds naar toe gebracht om de heidense goden te verjagen. Het heeft naar mijn idee niet echt geholpen. Het lijkt meer een sociale plek, waar mensen kletsen en lol hebben. Dat heeft volgens mij ook te maken met de plek zelf. Ik denk dat het ooit een energieplek was. Heerlijk om er een tijdje te zitten. En lol te hebben over het feit dat er om de vijf minuten een bandje door de ruimte schalt “Silencio! Silence please! Un peut de silance sil vous plaît!”. Niemand trekt zich er wat van aan.

Oja, denk je ‘huh, energieplek? krachtplek? Wat IS dat?’, lees dan eerdere berichten over energieplekken op aarde, bijvoorbeeld Energieplekken in Nederland of bijvoorbeeld Energieplekken, wat voel je dan? . Of beter – en veel leuker- bezoek er een.

» Energieplekken in Genua

In augustus verbleef ik in Genua. de stad die dichter Ilja Leonard Pfeijffer verkoos boven Rome. Tijdens een fietstocht naar Rome deed hij Genua aan. Na zijn reis is hij terug gegaan. Niet als toerist, maar om er te wonen. Als Rome-liefhebber vroeg ik me af wat Genua meer te bieden heeft. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Maar ik ben Ilja Leonard Pfeijffer niet.

De stad heeft iets stugs en ruigs. De energieplekken die er te vinden zijn niet. Maar liefst vijf vond ik er in het boek Dance of the Dragon. Een boek over een krachtige energielijn van Mount Carmel in Israel naar Skellig Michael in Ierland. Eigenlijk gaat het om twee energielijnen, een ‘mannelijke’ en een ‘vrouwelijke’. Die lijnen doorkruisen het land als een soort slangen. Soms komen ze zelfstandig naar het aardoppervlak, soms kruisen ze elkaar. De plekken waar die lijnen naar boven komen zijn sinds lange tijd vaak heilige plekken. Plaatsen die tijdens de opkomst van het christendom veelal zijn geconfisqueerd door de kerk.

Ik heb de plaatsen in Genua niet allemaal kunnen bezoeken. Bij mijn eerste ronde door de stad bleken alle kerken gesloten. Bij ronde nummer 2 werden er net diensten gehouden. Pas bij een derde bezoek kon ik gaan intunen op de plekken. Maar de drie kerken die ik bezocht waren het waard.

Mijn hotel bleek op een steenworp afstand van de San Siro te liggen. Een kerk verstopt tussen steegjes. Subtiele plek, aangenaam om er energie te stromen.

San Lorenzo in Genua, lastig intunen tijdens een dienst

Een andere energieplek bevindt zich in de San Lorenzo, de grote kathedraal van Genua. Het was even zoeken waar de energielijnen elkaar precies kruisen, maar het is een aangename plek.

Twee leeuwen bewaken de ingang van de San Lorenzo in Genua

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij locatie nummer drie, de San Stefano, komt de energielijn naar boven bij een beeld van aartsengel Michaël. Dat beeld was weggestopt in de crypte onder het altaar, achter een gordijn. Blijkbaar waren er meer ‘energietoeristen’ op bezoek geweest en daar is de katholieke kerk niet van gediend. Uiteindelijk was er een aardige priester die een spotje aandeed en het gordijn opzij schoof. Een andere priester keek me aan met een blik ‘daar heb je d’r weer zo eentje’. Ja, deze maffe vrouw heeft een tijdje energie zitten stromen daar. Gelukkig lieten ze mij m’n gang gaan. Conclusie van deze mafkees: veel zachte plekken in een harde stad.

Crypte van de San Stefano. Nog steeds geen beeld van Michael te zien…
Het beeld van Michael verstopt achter een gordijn
San Stefano, Genua, het duurde even, maar dan heb je ook wat

» Op naar Genua

Havenstad Genua trekt aan me, en boezemt me angst in. Vandaag ga ik de stad eindelijk bezoeken. Hier bevinden zich een aantal energieplekken, die liggen op een energielijn van Skellig Michael in Ierland, naar Mountain Carmel in Israel. Mijn beeld van Genua -donker, ruig, vol messentrekkers en zakkenrollers- heb ik geheel naar eigen inzicht ingekleurd, het is op geen enkele ervaring gebaseerd. Voordat ik de stad bereik, heb ik eerst wat vooroordelen op te ruimen; angst kan angstige situaties aantrekken, is mijn overtuiging. Dus het loont om met frisse blik de stad in te gaan.

Andere energieplekken in Italië – o.a. Portofino, Portovenere, Pisa, Luca, Siena, Assisi – hebben naam vanwege de mooie gebouwen en prachtige ligging. Maar Genua? Vanavond weet ik meer…