Blog

» IJdelheid, pffff

“Jij bent een ijdel meisje”, zei een van mijn ooms altijd bij een familiebezoek. Of misschien heeft hij het één keer gezegd en is het onmiddellijk in mijn geheugen gegrift. Ik wist niet wat het betekende, maar had wel in de gaten dat het goed fout was. En dat stempel op mijn ijdelheid heb ik lang laten zitten. Ik was al jong dol op mooie kleren en had een enorme fascinatie voor make up. Mijn moeder maakte zich niet op. Ze had een doosje met een uitgedroogd brok zwarte verf met borsteltje. Ooit bedoeld als mascara. Ik heb tevergeefs geprobeerd om er wat van te maken. Ze gebruikte lippenstift, maar dat vond ik niet zo interessant. Het smaakte vies. Ze had een parfum in de badkamer staan dat ze nooit gebruikte; l’Air du Temps. Daar had ik, net als zij, ook niets mee. Maar de behoefte om me op te tutten zat er al vroeg in. Ik schijn op jonge leeftijd aan een van mijn tantes te hebben gevraagd of ik haar nagellakjes mocht na haar dood. Daar heb ik me lang voor geschaamd.

Los in de jaren ’80
Toen ik eenmaal de leeftijd had dat ik make up mocht gebruiken stuurde mijn moeder mij naar een make up cursus. Best een goede zet, maar desondanks ging ik vanaf mijn zestiende los qua oogmake up. Hé, het waren de jaren tachtig, ik had een excuus.Al gaat het een beetje ver om er nu een foto van te laten zien.

Fout
Jaren later had ik een gesprek met een goede vriend van mij. Hij vind dat je de wereld bedot met make up en haarverf en wat er maar is uitgevonden om jezelf mooier te maken. Dat je jezelf verbergt en dat dat fout is. En daar kwam weer dat oude gevoel naar boven, dat ik iets ben wat ik niet mag zijn: ijdel.

Weerstand
Een paar jaar geleden deed ik bij het CLI de vrouwenstudies. Een jaar lang heb je de kans om te kijken naar je eigen vrouw-zijn en daarin bij te stellen wat je wil bijstellen. Ik had een enorme weerstand toen ik er aan begon. Bang voor wijvengezeik, voor slachtofferschap, voor zijigheid. En bang dat ik na de vrouwenstudies geen waarde meer zou hechten aan het uiterlijk. Dat leek me een vreselijk vooruitzicht (ook voor anderen, haha). Tien kilo aankomen, vettige haren mèt uitgroei en met saai en make-uploos hoofd door het leven gaan. In plaats daarvan deden de vrouwenstudies mij mijn ijdelheid omarmen. Hé, dat is nou juist een van de leuke dingen van het leven; dat je het mooier kan maken. Dus bedot ik mijn omgeving – mega – met eyeliner, oogschaduw, mascara, haarverf en push up bra. And I’m loving it.

» Kleiner…beter?

Size does matter. In energie dan.

Ik kwam het laatst weer tegen in een reading; jezelf kleiner maken dan de ander. Je kan het bescheidenheid noemen. Misschien zit er ook wel iets in de Hollandse mentaliteit van ‘je kop niet boven het maaiveld uitsteken’. In essentie komt het veelal voort uit de wens om je veilig te voelen, is mijn ervaring. Als je jezelf klein maakt, hoeft een ander het niet te doen.  In de praktijk werkt het helaas lang niet altijd. In tegendeel. Het kan averechts werken, dat een ander je nog kleiner maakt. Maar op de een of andere manier kan zo’n patroon hardnekkig zijn, zoals wel vaker het geval is met patronen! Vindt iemand je niet aardig, shit, dan doe je iets niet goed, dus hopla, jezelf nog kleiner maken. Op de een of andere manier kan dat veiliger voelen dan in je kracht gaan staan. Terwijl het laatste  andere mensen zo mooi kan uitnodigen om hetzelfde te doen. Jij in je kracht, de ander in zijn kracht. Wauw, dan kunnen er mooie dingen gebeuren.

» Wauw…Rhodos

Afgelopen week was ik op Rhodos in Griekenland. De Michaelslijn (zie eerdere berichten) loopt hier doorheen. Ik heb inmiddels een extra antenne ontwikkeld voor een energieplek op de Michaelslijn; ik kan zo maar vol schieten zodra ik er op sta. Op de eerste energieplek (de berg Kamiros) stond ik met wazige ogen te knipperen om m’n mascara niet te veel uit te laten lopen (ja, we willen er ook op een energieplek nog een beetje leuk uit zien). Was er nog maar net, en was al weer een zacht ei.

Ik heb een paar goeie plekken bezocht, sommige heel afgelegen, zoals een Zeus tempel op de berg Ataviros. Andere plekken vol met toeristen, zoals de tempel bij Lindos. Vlakbij de Ataviros is een klooster, Artamiti, dat eveneens op de lijn licht. Halverwege een berg, met een olijfboom van 600 jaar oud op het binnenplein en een moestuintje dat geurde naar selderij. Als je het terrein van het klooster op stapt voel je dat het volkomen logisch is dat deze plek op de energielijn ligt. Er kwamen hier bij mij geen tranen, wel een hoop lol. De priester die hier waakt over het klooster paste volledig bij de energie van de plek. Vol humor en genegenheid. Bij het verlaten van het kerkje kreeg ik een snoepje en een vette knipoog. Op de binnenplaats nodigde hij mij en mijn reisgezelschap uit om om beurten eens flink de klok te luiden. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen. Nederland kende hij wel, vooral van de mooie vrouwen. Ik was een tikje in verwarring…moet zo’n man niet eigenlijk heel devoot zijn ding doen? Nee…hier niet. Hij liep mee tot buiten het klooster en wees me op een grote olijfboom met een gat in de stam. Hij wenkte me, gebaarde om door het gat te kijken. De olijkste priester van Griekenland keek me guitig aan vanachter de boom. En herinnerde mij er aan hoeveel er te lachen valt in het leven.

IMAG1662

 

 

 

» Plakkerige weerstand

Ik heb de afgelopen periode het fenomeen weerstand tot in de diepe krochten kunnen onderzoeken! Ha! In een van de organisaties waar ik werk is er sprake van een eventuele reorganisatie. En het geopperde plan…dat vind ik zó’n dom plan. Het roept bij mij een boel weerstand op. En ik merk dat het voor veel collega’s geldt. Dus we praten erover -we weten natuurlijk veel beter wat goed is voor de organisatie- en we ergeren ons. Rot. Weerstand dus.

Wat is dat nou eigenlijk, weerstand? In essentie: iets heel erg NIET willen. Nu heeft weerstandsenergie een plakkerige eigenschap. Het trekt juist datgene wat je niet wil aan. Herken je dat? Het kan zo maar zijn dat je juist datgene wat je niet wilt creëert met al die weerstand. Daarnaast is het onproductieve energie. Het levert je niets op, iets heel erg NIET willen.

Maar…wat dan?
Die weerstandsenergie kan je loslaten, maar dat kan voelen alsof je je als een mak schaap naar de slachtbank laat leiden. Althans, dat was mijn ervaring. Er blijkt een Ché Guevarra in mij te huizen. Eentje die actie wil. Het duurde even voordat ik de puzzel had gemaakt, al is de oplossing enorm simpel. Zo simpel dat ik bijna niet durf toe te geven dat ik daar een tijd op gedokterd heb, haha. Het zit ‘m natuurlijk in iets heel erg WEL willen. De focus verleggen naar het positieve dus. Dat is vrij makkelijk als je de enige speler bent in het verhaal. Het is een tikje ingewikkelder als je te maken hebt met een complete organisatie en de weerstand van een boel mensen.  Hoe ik daar een draai aan kan geven? Zo ver heb ik nog niet gepuzzeld, maar het hele principe van iets NIET willen omzetten naar iets anders WEL willen, dat is enorm leerzaam. Ook in de rest van mijn leven.

» Wil je een zacht ei worden?

Begin december bezocht ik een aantal energieplekken in Frankrijk en Jersey. Plekken op de Michaels-lijn, een energielijn die loopt van Skellig Michael in Ierland, via St. Michaels Mount in Engeland naar Mount Carmel in Israël. Ik startte bij le Mont St Michel, de plek waar de energielijn Frankrijk in komt. Een prachtig iconisch eilandje voor de kust van Bretagne.

100% pure liefde
Energiestromen op de Mont St Michel is een super ervaring. Ik verbaas me er elke keer weer over wat zo’n energieplek met je kan doen. Het effect van het intunen op de essentie van zo’n plek en kijken wat die energie voor effect heeft op jou. Ik hoop dat de energie van de Mont St Michel nog heel lang nasuddert, voor mij voelde het dit keer als 100% pure ongefilterde liefde. Drie jaar geleden was ik er ook, ook toen was het een prachtige ervaring. Ik kon me wel herinneren dat het intens was, maar zo intens, dat was ik vergeten.

Vol en helder
Ik bezocht kerken (Evron), kapelletjes, dolmen (Cordon des Druides, Mere et Fils) en andere plekken met neolithische bouwwerken (bijvoorbeeld Hougue Bie op Jersey). Elke plek op die lijn heeft weer zijn eigen energie en informatie en toch voel je dat al die plekken met elkaar verbonden zijn. Zes dagen helemaal in het nu, veel energie stromen en gewoon zijn. Jersey was een prachtig toetje na 4 dagen Frankrijk. In 1 dag bezocht ik op Jersey 6 energieplaatsen. ’s Avonds voelde ik me heel vol, maar ook heel helder. Het voelt alsof ik heel veel heb geleerd over het leven, over groeien, verbonden zijn met de natuur, met andere mensen, met de aarde. Toen ik net terug was bevond ik me een paar weken zo’n beetje in de zevende hemel. Ik zong “Love is all you need”, “Alles is liefde” en meer obligate liedjes over de liefde, die ineens volledig hout sneden voor mij. Ik voelde me “A whole lotta love”. Ach, het leven voelt inmiddels weer iets ‘normaler’. Ik kan niet zeggen dat ik weer op aarde ben gekomen, want daar was ik juist ook tijdens de reis. Maar ik ben weer een keertje pissig geweest,  ben weer op wat onderwaardering gestuit en ondervond hier en daar wat zelfkritiek en belande zo in de paniek van “OH NEE, IK HEB EEN FOUT GEMAAKT”. Maar ik tune regelmatig in op de energie van Le Mont. En dan ben ik er weer! Dan krijg ik weer tranen in mijn ogen, omdat het me zo ontroert om zoveel hart te voelen, zo veel genegenheid. Voor mezelf, voor het leven, voor iedereen. Dan wordt ik weer een zacht ei met een gelukzalige blik.

Wil je zelf ook een energiereis maken, bijvoorbeeld naar Le Mont St Michel? Ik kan je aanraden om op reis te gaan met het CLI. Dan leer je hoe dat werkt, het intunen op zo’n plek. Je kan natuurlijk ook zelf kijken of je wat voelt. Boek dan bij de Mont St Michel de uitgebreide rondleiding en vraag of je naar de Notre Dame sur Terre kan: de oude kerk op de Mont St Michel die oorspronkelijk op de energieplek is gebouwd. In mijn geval verzorgde de vrouw die drie jaar geleden de rondleiding deed dat ook deze keer. Ik ben helaas haar naam vergeten. Het leuke was, ze deed mee met het intunen. Terwijl we in de Notre Dame sur Terre waren en daar energie stroomden, besloot de gids zelf te ‘proeven’ van de energie. Na afloop vertelde ze hoe het voor haar was. Ze voelde zich heel veilig. Daar kan ik me alles bij voorstellen. In die Notre Dame sur Terre (Onze vrouwe op aarde) is de energie het best voelbaar. Mocht je gaan , dan ben ik heel benieuwd naar jouw ervaring!

» Weetje van de week: je hart kan licht geven!

Ik verdiep me momenteel in de meridianen. Dat zijn -net als de chakra’s- energiepunten in je lichaam. Normaliter lees ik niet veel over energie en energiewerk, want ik doe het liever. Maar ik heb een interessant boek te pakken, een encyclopedie eigenlijk, getiteld Het subtiele lichaam. Er staan interessante onderzoeken in. Het onderzoek dat het meeste blijft hangen bij mij: onderzoek naar het hart.

5000 maal sterker dan hersenen
Het hart is het electromagnetisch centrum van het lichaam. Het electromagnetisch veld van het hart is 5000 maal sterker dan dat van de hersenen. Ook is het hart organisch in staat om bepaalde hersenachtige functies uit te voeren, lees ik. Onder de juiste omstandigheden -zoals wanneer je je op je hart concentreert- begint je hart de hersenen te regelen. De beheersing van het lichaam door het hart leidt tot een hoger functionerende psychische en emotionele staat en een gezonder lichaam. Klinkt goed en sluit aan op mijn eigen gevoel, en dat is altijd prettig, als je eigen gevoel bevestigd wordt ;-)

Hart is de baas
Ik dacht altijd dat de hersenen de eerste respons op een binnenkomende gebeurtenis opwekken en dan onze reacties bevelen. Analyse laat echter zien (volgens Het subtiele lichaam) dat binnenkomende informatie eerst het hart beïnvloed en via het hart de hersenen en de rest van het lichaam. Weer wat geleerd. Prof. Dick Swaab schreef Wij zijn ons brein. Hij zal het er waarschijnlijk niet mee eens zijn. Ach, wetenschap is eigenlijk een vorm van religie. En bij de onderzoeken in ‘mijn’ boek denk ik, die wil ik wel geloven.

En een hart kan licht produceren!
Wat ik nog wel het meest bijzonder vind: een hart kan licht produceren. Onderzoek (o.a. aan de universiteit van Kassel in ’97) heeft laten zien dat in bepaalde omstandigheden een mediterende zichtbaar licht uit het hart kan opwekken. Degene die mediteert moet zich dan vooral op het hart concentreren. Honderdduizend fotonen per seconde is er gemeten. Geen idee hoeveel dat is, maar de achtergrond zond slechts twintig fotonen per seconde uit. Dus dat zag er vast schitterend uit daar in Kassel.

Als je je lichaam ziet als een universum, met planeten (chakra’s) en sterren (meridianen), dan is je hart de zon. Ik vind het een fijne metafoor. En een prettig idee om mijn hart de lichtgevende hoofdrol te geven.

 

 

» Zo maar liefde

In essentie zijn er volgens mij maar twee emoties, angst en liefde. Soms lijkt het makkelijker om angst te voelen dan liefde. En dan hebben we vaak ook nog allemaal plaatjes geplakt op hoe liefde moet zijn. Hoe je je hoort te voelen. Hoe liefde hoort te zijn. Dat het groots moet zijn. Dat het er altijd moet zijn. Dat soort dingen. Al die verwachtingen van anderen en van jezelf.

Ik leerde in de post-graduateopleiding van het CLI een mooi begrip: zo maar liefde. Ga eens rustig zitten en proef het op je tong, proef het van binnen: zo maar liefde. Als ik het zelf doe dan voelt het alsof ik meer in het nu beland. Heerlijk om bij dat gevoel te komen en even diep te zuchten. Oja, zo kan het ook. Zo maar liefde.

Ik had zo’n week waarin mijn vermogen om de dingen met zorg te doen me in de steek liet. Ik vergat van alles, stapelde domme actie op domme actie en…was niet blij met mezelf. Kon er om lachen als een boer met kiespijn. In de basis liet ik me leiden door angst. Tijd om op zoek te gaan naar zo maar liefde. En als je eenmaal met dat begrip bezig gaat dan zie je het op allerlei plekken. Een boterbloem bijvoorbeeld, of elke willekeurige bloem. Zo maar liefde. En zo word ik in 2013 nog een flowerchild; power to the flower.