» IJdelheid, pffff

“Jij bent een ijdel meisje”, zei een van mijn ooms altijd bij een familiebezoek. Of misschien heeft hij het één keer gezegd en is het onmiddellijk in mijn geheugen gegrift. Ik wist niet wat het betekende, maar had wel in de gaten dat het goed fout was. En dat stempel op mijn ijdelheid heb ik lang laten zitten. Ik was al jong dol op mooie kleren en had een enorme fascinatie voor make up. Mijn moeder maakte zich niet op. Ze had een doosje met een uitgedroogd brok zwarte verf met borsteltje. Ooit bedoeld als mascara. Ik heb tevergeefs geprobeerd om er wat van te maken. Ze gebruikte lippenstift, maar dat vond ik niet zo interessant. Het smaakte vies. Ze had een parfum in de badkamer staan dat ze nooit gebruikte; l’Air du Temps. Daar had ik, net als zij, ook niets mee. Maar de behoefte om me op te tutten zat er al vroeg in. Ik schijn op jonge leeftijd aan een van mijn tantes te hebben gevraagd of ik haar nagellakjes mocht na haar dood. Mijn nichtjes spraken er schande van. Daar heb ik me lang voor geschaamd.

Los in de jaren ’80
Toen ik eenmaal de leeftijd had dat ik make up mocht gebruiken stuurde mijn moeder mij naar een make up cursus. Best een goede zet, maar desondanks ging ik vanaf mijn zestiende los qua oogmake up. Hé, het waren de jaren tachtig, ik had een excuus.Al gaat het een beetje ver om er nu een foto van te laten zien.

Fout
Jaren later had ik een gesprek met een goede vriend van mij. Hij vind dat je de wereld bedot met make up en haarverf en wat er maar is uitgevonden om jezelf mooier te maken. Dat je jezelf verbergt en dat dat fout is. En daar kwam weer dat oude gevoel naar boven, dat ik iets ben wat ik niet mag zijn: ijdel.

Weerstand
Een paar jaar geleden deed ik bij het CLI de vrouwenstudies. Een jaar lang heb je de kans om te kijken naar je eigen vrouw-zijn en daarin bij te stellen wat je wil bijstellen. Ik had een enorme weerstand toen ik er aan begon. Bang voor wijvengezeik, voor slachtofferschap, voor zijigheid. En bang dat ik na de vrouwenstudies geen waarde meer zou hechten aan het uiterlijk. Dat leek me een vreselijk vooruitzicht (ook voor anderen, haha). Tien kilo aankomen, vettige haren mèt uitgroei en met saai en make-uploos hoofd door het leven gaan. In plaats daarvan deden de vrouwenstudies mij mijn ijdelheid omarmen. Hé, dat is nou juist een van de leuke dingen van het leven; dat je het mooier kan maken. Dus bedot ik mijn omgeving – mega – met eyeliner, oogschaduw, mascara, haarverf en push up bra. And I’m loving it.

Advertenties

Auteur: Abeke Schreur

Reader, healer, communicatie-adviseur en masseur

5 thoughts on “» IJdelheid, pffff”

  1. Ik snap wat je bedoelt, Gerard. Ik denk dat er nog een boel eigenheid kan zijn met make up, maar het is wel anders. In mijn geval is het kind in mij ook meer zichtbaar zonder make up. Mocht ik een oude kop krijgen, dan kan ik er altijd nog voor kiezen make-uploos door het leven te gaan, beter dan botox ;-)

  2. Wat ik mooi vind (zowel bij mannen als bij vrouwen) is het kind te blijven zien. Vaak maskeert make up de eigenheid in plaats van deze te accentueren.

    Gerard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s