» Sacra di San Michele: de kunst van het geven en ontvangen

Bij een bezoek aan de Sacra di San Michele krijgen we een paar mooie levenslessen mee.

Advertenties

Ik had me er al weken op verheugd; na dagen dolce far niente aan de Italiaanse Rivièra een energietripje naar de Sacra di San Michele. Man en kinderen konden zich er ook wel in vinden. In plaats van in één ruk door naar huis, nog even naar de bergen boven Turijn, waar de Sacra di San Michele je al in de verte begroet vanaf een hoge rotspunt. De Sacra ligt op de Michaelslijn, een energielijn van Ierland, via Engeland (St. Michaels Mount), Frankrijk (o.a. Mont St. Michel), Italië en Griekenland naar Israël. Ik heb eerder over geschreven, o.a. Energieplekken, een bericht over de Mont Saint Michel en een blog over Turijn.

Na twee weken strand en zon en simpele lol belanden we in grauwige bergen. Het miezert. M’n lief heeft er moeite mee dat we de zee en de zon verlaten hebben. De kinderen gaan mee in mijn enthousiasme voor een bezoek aan de Sacra.

Energie stromen met hindernissen
Vlakbij de sacra is er een koffietentje. Mijn kinderen hebben ervaring met energie stromen en vinden het leuk om gezamenlijk ‘in te stromen’. Dat doen we op het terras bij het koffietentje. We zijn de enige bezoekers, dus we hoeven geen rare blikken te verwachten. Energie stromen…Tja, hoe kan ik dat het beste uitleggen? Ogen dicht, concentreren en voelen dat je leeft. Dat is het in het kort. Dochter doet enthousiast mee totdat er een boel wespen om haar heen cirkelen. Zoon (tot dan toe ook aan het concentreren) vindt het natuurlijk hilarisch. “Nou”, zei dochter, “dan zet ik maar een houdt-wespen-op-afstand-energieveld om me heen”. Het lijkt nog te werken ook.

De energie is sterk voelbaar bij een ruïne voor de Sacra. Ik ga er zitten en voel de energie. De kinderen drentelen om me heen. “Gaan we straks ook naar binnen?” “Moet dat echt?” “Waar gaan we eten vanavond?” “Mam, heb je die mensen daar gezien, die daar zo staan te chagrijnen?” Man probeert ook iets van de energie te voelen. Ik zie ‘m denken “wat doen we hier eigenlijk?” en vooral “zal je net zien dat ik niets voel”. Hij voelt vooral een boel weerstand. Ik proef de energie en kan het niet goed in woorden vatten. De weerstand snap ik. Wat is nu eigenlijk de essentie van die plek? Ook ik puzzel. Het voelt goed, het voelt levendig, maar er is ook iets wat ik niet meteen kan duiden.

Energiestromen bij de ruïne
Energiestromen bij de ruïne
Sacra di San Michele
Sacra di San Michele

Het begint hard te regenen als we de ‘Stairway of the dead” beklimmen; de trap die leidt naar de Sacra. Het schijnt dat mensen hier vroeger de lijken van hun overledenen neerlegden om hen een goede reis naar het hiernamaals te geven. Het tweede deel van de trap is overdekt. Hier zitten we een tijdje. Het regent gelukkig zo hard dat de kinderen ook geen haast hebben om verder te gaan. Ook hier is de energie heel goed voelbaar. Ik tune opnieuw in. Ik was naar de Sacra toe gegaan met een vraag, die vraag haal ik op dat moment naar voren.

Vraag en antwoord
Man en ik begonnen de vakantie met een boel gekibbel. Stom gekibbel over het huishouden. We vinden allebei dat we meer doen dan de ander. Ken je dat? Dat je de vaatwasser staat uit te ruimen en ondertussen denkt “Zie mij nou hard werken man, zie het nou!!”. Hilarisch natuurlijk, maar op zo’n moment zie ik de humor er niet van in. Bij de Sacra haal ik in gedachten mijn vraag naar voren. Wat kan ik er aan doen om te voorkomen dat we in die strijd belanden? Ik krijg zo maar een antwoord. Het is net of die plek tegen me zegt “ga maar op zoek naar de lol van het geven en de lol van het ontvangen”. Oei, het antwoord is even slikken maar het voelt ook heel raak. Ik was vergeten dat geven veel lol kan opleveren. ‘Geven’ -in de zin van opruimen en schoonmaken- was voor mij ‘moeten’ en ‘sloven’ geworden. Kan ik daar de lol van in zien? Van het zorgen voor mijn gezin? Ja, natuurlijk! Zo kan ik het ook zien! En ontvangen? Dat is nog lastiger, maar wel een leuke uitdaging.

En wie leren het snelst?
In de auto onderweg naar huis vertel ik over mijn ervaring bij de Sacra. Ik check Facebook en zie een bericht in de ‘Weggeefhoek Arnhem’ van een vrouw die niet genoeg geld heeft om een verjaardagscadeau voor haar zoontje te kopen. “Dan mag hij mijn Playmobil piratenschip!” roept zoon. “En hij mag mijn Playmobil boswachtershuis!” zegt dochter. Ik stuur een berichtje aan de vrouw. Ze is dankbaar en blij. En wij ook. Eenmaal thuis gaan we door. We zetten een doos met boeken en wat andere spullen voor ons huis, “gratis meenemen” zetten we erbij. ’s Avonds zijn er nog maar een paar boeken over. Er ligt een briefje in de doos: “Hartelijk dank voor ‘Grieks op reis’ en Paul Theroux, we zijn er heel blij mee”. Wij ook.

En dan het huishouden
Het advies dat zo maar oppopte bij de Sacra helpt. Ik schrob de keuken en vraag me niet af of manlief wel evenveel doet als ik. Ik vraag me niet af of hij wel in de gaten heeft hoe ik daar sta te zwoegen. Ik doe het en voel hoe ik er aan bijdraag dat het goed voelt in huis. Dat scheelt een boel.

Er gebeurt nog meer op de Sacra
We maken een boel mee daar bij de Sacra. Eenmaal in de kerk zien we een trappetje waarmee je bij de crypte belandt. Er zit een hek voor en daarachter zien we een mandje met briefjes en geld er in. “Kan je daar een wens doen? ” vraagt dochter. Ik denk, waarom niet? Ik vertel de kinderen dat de Sacra vast een goede plek is om dingen los te laten die je wilt loslaten en een mooie wens te doen voor de toekomst. Ik diep pennen en papier uit mijn tas. We schrijven wat op een briefje. Als dochter klaar is ziet ze dat de pen is doorgedrukt op de kerkbank. Ze schrikt als ze ziet dat haar wens er nu voor iedereen te lezen is. Ik vind het eigenlijk wel een mooi idee. Maar het voelt ook alsof we de regels van de kerk overtreden. Met een beetje poetsen krijgen we haar boodschap aardig weg. De kinderen leggen hun briefje bij de andere briefjes in de crypte. Een priester geeft dochter een high five. Ik grinnik. Mijn briefje gooi ik buiten van de rots af. Ons zelf verzonnen ritueel helpt me om helder te krijgen wat ik niet meer wil en wat belangrijk voor me is. Het helpt de kinderen ook, zie ik. Een prachtig einde van een heerlijke vakantie.

Ontvang!
Het is het thema ontvangen waar ik nog flink op aan het kauwen ben. Dat is voor mij nog veel moeilijker dan geven. De Sacra heeft me genoeg huiswerk gegeven…

Auteur: Abeke Schreur

Reader, healer, communicatie-adviseur en masseur

1 thought on “» Sacra di San Michele: de kunst van het geven en ontvangen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s