» Plakkerige weerstand

Ik heb de afgelopen periode het fenomeen weerstand tot in de diepe krochten kunnen onderzoeken! Ha! In een van de organisaties waar ik werk is er sprake van een eventuele reorganisatie. En het geopperde plan…dat vind ik zó’n dom plan. Het roept bij mij een boel weerstand op. En ik merk dat het voor veel collega’s geldt. Dus we praten erover -we weten natuurlijk veel beter wat goed is voor de organisatie- en we ergeren ons. Rot. Weerstand dus.

Wat is dat nou eigenlijk, weerstand? In essentie: iets heel erg NIET willen. Nu heeft weerstandsenergie een plakkerige eigenschap. Het trekt juist datgene wat je niet wil aan. Herken je dat? Het kan zo maar zijn dat je juist datgene wat je niet wilt creëert met al die weerstand. Daarnaast is het onproductieve energie. Het levert je niets op, iets heel erg NIET willen.

Maar…wat dan?
Die weerstandsenergie kan je loslaten, maar dat kan voelen alsof je je als een mak schaap naar de slachtbank laat leiden. Althans, dat was mijn ervaring. Er blijkt een Ché Guevarra in mij te huizen. Eentje die actie wil. Het duurde even voordat ik de puzzel had gemaakt, al is de oplossing enorm simpel. Zo simpel dat ik bijna niet durf toe te geven dat ik daar een tijd op gedokterd heb, haha. Het zit ‘m natuurlijk in iets heel erg WEL willen. De focus verleggen naar het positieve dus. Dat is vrij makkelijk als je de enige speler bent in het verhaal. Het is een tikje ingewikkelder als je te maken hebt met een complete organisatie en de weerstand van een boel mensen.  Hoe ik daar een draai aan kan geven? Zo ver heb ik nog niet gepuzzeld, maar het hele principe van iets NIET willen omzetten naar iets anders WEL willen, dat is enorm leerzaam. Ook in de rest van mijn leven.

Auteur: Abeke Schreur

Reader, healer, communicatie-adviseur en masseur

4 thoughts on “» Plakkerige weerstand”

  1. Ja, humor … dat is zo belangrijk! Fijn dat jullie dat kunnen vasthouden. Met ‘angst’ doelde ik overigens niet op jou persoonlijk of op collega’s binnen jouw afdeling, Abeke. Ik bedoelde het wat algemener. Naast evt. angst voor verlies van baan of positie speelt denk ik ook angst op een veel subtieler niveau. Bv. snel mee gaan met meningen, standpunten, terwijl je het het eigenlijk allemaal niet zo helder hebt of zeker weet. Of tegenover gesteld: je mond houden in omgevingen waar je je onzeker voelt, terwijl je eigenlijk een duidelijk standpunt hebt. Angst doet – zeker ook op onbewust niveau – veel met mensen, zeker tijdens dit soort grote organisatieperikelen.

  2. Inderdaad, acceptatie is heel belangrijk. En handelen vanuit het hart. Gelukkig speelt angst niet echt een rol, mijn positie of die van mijn collega’s staat niet op het spel. We proberen inderdaad vanuit het positieve te handelen en Daarnaast zo veel mogelijk de lol ervan in te zien, dat scheelt ook!

  3. Hier wil ik graag op reageren. Herkenning? Zeker. Nog veel puzzel-werk? Ja, dat ben ik met je eens … Of een individu of een groep hierbij zoveel uitmaakt? …hm, dat betwijfel ik … Een voorbeeld: als individu heb je heel veel weerstand tegen heftige fysieke pijn. Deze pijn WIL je niet. Wat je WEL wil is pijnvrij zijn of op z’n minst vermindering van de pijn. En dat zit er niet in. Wat dan? Aanvaarden dat de situatie is zoals ‘ie is en kijken wat je binnen dat gegeven kunt doen. Het mooie gedicht van Assisi zegt alles:
    “Schenk mij de kalmte om te aanvaarden
    wat ik niet kan veranderen,
    de moed om te veranderen wat ik wél kan veranderen,
    en de wijsheid om het verschil te zien.”
    Dat geldt ook voor organisatieperikelen. Als het om de organisatie gaat waar jij het over hebt: met de nabije collega’s jouw inzicht bespreken en afspraken maken over wat dan wel. Bv. niet onderling mopperen, geen gal spuiien, het niet met elkaar beter weten. Wel – het liefst als groep – de moed hebben om op het goede moment je stem te laten horen: doordacht, genuanceerd en zonder betweterigheid. Vooral vanuit het hart en oprecht. Zonder angst voor eigen positie, maar ook niet als Don Quichot. Pf … vreselijk moeilijk als iets tot een slangenkuil is verworden … dat realiseer ik mij.
    Maar angst (bang voor de eigen baan, positie) is een slechte raadgever. En alles denken beter te weten ook. Geen mening (hoeven) hebben over de inhoud, werkt vaak bevrijdend. De inhoud is nu eenmaal – bij een grote, complexe organisatie – vaak heel lastig. Maar je kunt wel – alleen of met een groep – een duidelijke mening hebben over het proces, over de onrust die het één en ander bij mensen teweeg brengt, en de zorgen die je daarover hebt. En deze mening luid en duidelijk laten horen, op ieder platform dat je kunt krijgen.
    Heel veel wijsheid toegewenst, Abeke.
    Rudi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s